เช้าวันต่อมา
“อาส์…”
อาเธอร์ตื่นมาพร้อมกับอาการปวดหัวตุบๆ เขาแทบลืมตาไม่ขึ้น เพราะเมื่อคืนเมาหนักที่สุดเท่าที่เคยดื่มมา
“ตื่นแล้วเหรอเฮีย”
มอนเน่โผล่หน้าเข้ามาในห้องนอนเขานิดเดียว หลังจากที่เดินมาด้อมๆ มองๆ ดูอาการเขาอยู่หลายรอบด้วยความเป็นห่วง
“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา นี่มันห้องนอนผู้ชาย” เขาถามเสียงดุ ทั้งที่ตายังลืมไม่ขึ้นเต็มที่
“หนูเปล่าเข้าไปซักหน่อย ดูสิ ตัวหนูก็อยู่ข้างนอกเนี่ย” เธอเถียงกลับตาใสแป๋ว พลางขยับตัวถอยไปยืนหลังเส้นขอบประตู มีหวังถ้าเขารู้ว่าเมื่อคืนเธอเป็นคนเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้จนสะอาดเอี่ยมล่ะก็... โดนดุแน่ๆ
“เถียงคำไม่ตกฟากจริงๆเลย แล้วมายืนทำอะไรตรงนั้น จัดของเสร็จแล้วเหรอ”
“เสร็จหมดแล้วค่ะ หนูเอาโจ๊กกับยาแก้แฮงค์มาวางไว้ให้แล้ว เฮียออกมาข้างนอกสิ หนูจะได้ไม่ต้องเข้าไปข้างในไง”
“จุ้นจ้านจริงๆ” เขาบ่นอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ก็ยอมลุกจากเตียง เดินหายเข้าไปในห้อง
