“เอาน่า ไม่ต้องเศร้า ถึงเฮียจะไม่อยู่ แต่พวกเราก็ทำอะไรกินกันได้นี่นา ไหนๆก็ซื้อของสดมาแล้ว” แทนคุณพูดปลอบ พร้อมกับวางถุงกุ้งสดลงบนโต๊ะ
“นั่นสินะครับ ไม่เห็นต้องเศร้าเลย พวกเราทำอะไรกินกันตามปกติได้เลย” บรรยากาศที่เคยเงียบเหงาเริ่มกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง รุ่นพี่แต่ละคนต่างขะมักเขม้นช่วยกันเตรียมของ ภูวินทร์รับหน้าที่ย่างกุ้งจนกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วอู่ ส่วนคิริวก็ตำน้ำจิ้มซีฟู้ดเสียงดังโป๊กๆ มอนเน่เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง เธอขยับเข้าไปช่วยเตรียมจานชามจนเวลาล่วงเลยไปมืดค่ำ
“ค่ำป่านนี้แล้ว ลงมือเลยเถอะครับ” ภูวินทร์ยกถาดกุ้งย่างมาวางกลางโต๊ะ “เฮียคงกลับมาไม่ทันหรอก คงทานข้าวที่บ้านไปแล้วละ”
“นั่นดิ กินกันเลยดีกว่า” คิริวพูดพลางหยิบขวดเครื่องดื่มสีสวยออกมาจากลัง “พรุ่งนี้วันหยุด จัดแอลกอฮอล์สักหน่อยเป็นไง”
“จะดีเหรอคะเฮีย... เฮียอาเธอร์ไม่ด่าหนูแน่นะ” มอนเน่ถามอย่างกังวล เมื่อเห็นรุ่นพี่เริ่มรินเ
