29
เชอรีน
"เราหย่ากันนะเดล" ฉันกัดฟันพูดออกไป มันเจ็บปวดเกินที่ฉันจะรับได้จริงๆ และฉันก็คิดดีแล้วด้วย
"ไม่! เดลรักเชอ เดลไม่หย่า" เขาส่ายหัวกอดฉันไว้แน่น พูดคำที่ไม่เคยพูดกับฉันมาก่อน เวลาที่ฉันอยากได้ยินเขากับไม่พูด แต่ทำไม เวลาแบบนี้ถึงพูดล่ะ มันไม่สายไปหน่อยหรอ
"แล้วจะทำไง เดลมีลูกแล้วนะ ปล่อยเชอไปเถอะนะเดล เชอไม่อยากเจ็บอีก พอแล้ว อึกๆ ฮืออออ" ฉันร้องไห้เหมือนเขื่อนแตก สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดเขา ถามว่าอยากไปไหม ตอบเลยว่าไม่! แต่จะทำไงได้ มันเจ็บเหลือเกิน แล้วถ้าเกิดเดลแอบไปหายัยนั่นกับลูกเขาล่ะ แล้วถ้าเกิดเขาไม่กลับมาหาฉันล่ะ ฉันจะยิ่งไม่เจ็บหรอ
"ไม่! เชอต้องอยู่กับเดล" เขาปฏิเสธเสียงแข็งไม่ยอมปล่อย
"ไม่! ฉันไม่อยู่ อึกๆ ปล่อยนะ ปล่อย!!!" ฉันพยายามดิ้น แกะมือเขาออกจากเอว ยังไงฉันก็จะไป
"เชอ..."
"ปล่อย!!!" ฉันขึ้นเสียง ดิ้นแรงจนหลุดจากอ้อมกอดที่อบอุ่นนั้น ลงจากจากเตียงไปที่ห้อ
