2. เดลต้า+เชอรีน

2 กลางดึกของคืนหนึ่ง มีผู้หญิงตัวเล็กผิวผ่องหน้าสวย ชื่อเชอรีน อิอิ ฉันเอง กำลังย่องออกจากบ้านเพื่อไปประเทศไทย หาใครที่คิดถึง จะสองปีแล้วนะที่ไม่ได้ไปหา เพราะติดเรียนบวกกับแด๊ดดี้ฌอนจับตามองตลอดและฉันไปสร้างวีรกรรมไว้ที่ประเทศไทยเลยถูกสั่งห้าม แต่วันนี้เป็นโอกาสดี แด๊ดดี้พาหม่ามี้อองฟองไปดินเนอร์ ย่อง ย่อง ย่อง ฉันย่องออกจากบ้านจนได้ รีบขึ้นแท็กซี่ที่โทรบอกให้มารับ ไปที่สนามบินอย่างรวดเร็ว นี่เป็นการหนีออกจากบ้านไปหาผู้ชายครั้งแรกที่ไม่ได้บอกใครเลย เพราะทุกครั้งฉันจะบอกหม่ามี้ก่อนเสมอ แล้วแอบแด๊ดดี้ไป เดี๋ยวหม่ามี้จัดการแด๊ดดี้เอง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะถ้าฉันบอกต้องอดไปแน่ๆ เลย เพราะวีรกรรมครั้งนั้นของฉัน ประเทศไทย "คิดถึงที่สุดเลยประเทศไทยยยย" ฉันตะโกนเสียงดังท่ามกลางคนมากมาย จนคนแถวนั้นมองเป็นแถว แต่ฉันไม่สนใจเดินไปขึ้นแท็กซี่อย่างร่าเริงสุดๆ ลั้นลา~~~ในที่สุดฉันก็มาถึงจนได้ ดีใจสุดๆ คฤหาสน์หลังใหญ่ "ที่นี่หรอครับ" คนขับแท็กซี่ถามขึ้นเมื่อถึงคฤหาสน์หลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นยุคใหม่ "ใช่ๆ เข้าไปเลย" "มีการ์ดครับ เข้าไม่ได้" คนขับแท็กซี่หันมาบอกฉัน พลางเลื่อนกระจกลงเมื่อการ์ดชุดดำเดินมาเคาะกระจกรถ "มาหาใคร" เสียงเหี้ยมของการ์ด "เชอรีนเอง มาหาเดลต้า" ฉันรีบบอกก่อนคนขับแท็กซี่จะฉี่ราด ก็พี่การ์ดเขาตัวโตและน่ากลัวมาก ถึงฉันจะคุ้นเคยกับพวกการ์ดแต่ก็ใช่ว่าจะไม่กลัว "....ไม่รู้จัก" การ์ดคนนั้นมองหน้าฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วบอกออกมาด้วยเสียงเย็นชา ฉันจะโดนพี่เขาต่อยหน้าเอามั้ยวะ ฉันก็ไม่คุ้นหน้าพี่เขาเหมือนกัน หรือว่าจะเป็นคนใหม่ ครืดดด "พี่การ์ดนี่เชอรีนเอง ขอเข้าไปหน่อย" ฉันลดกระจกลงโผล่หัวออกไปโบกมือทักทายการ์ดสี่ห้าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ใครก็ใครสักคนแหละต้องรู้จักฉัน "คุณหนู!" พี่การ์ดทั้งหมดหันมามองฉัน และหลายคนที่เรียกฉันอย่างพร้อมเพรียงอย่างช็อกๆ ดีใจน้ำตาจะไหล "ขอเข้าไปหน่อยได้มั้ยคะ" ฉันยังตะโกนถาม "ได้ครับได้" พวกพี่การ์ดบางคนวิ่งมาหาฉัน บางคนรีบเปิดประตูให้ ส่วนพี่การ์ดคนที่บอกไม่รู้จักฉันทำหน้างงๆ "เข้าไปเลยพี่" ฉันหดหัวกลับเข้ามาในรถเหมือนเดิม แล้วสั่งคนขับแท็กซี่ "ฟู่!!! นึกกว่าจะโดนต่อยซะละ" คนขับถอนหายใจบ่นพึมพำ ฉันก็คิดเหมือนพี่เขานั่นแหล่ะ เหอะๆ "ขอบคุณนะคะ" ฉันยิ้มให้คนขับแท็กซี่แล้วรีบลงจากรถ "เดี๋ยวๆคุณ! ค่าแท็กซี่" เอี๊ดดดด!! ฉันนี่เบรคลากล้อเลย "ลืม!!! แฮะๆ พี่รอตรงนี้แป๊บนะ" ฉันหันกลับไปยิ้มแหยๆ ให้คนขับแท็กซี่ แล้วมองหาคนแถวนั้น ฉันรีบจนไม่ได้แลกเงินไทยมาเลยนะสิ "คุณหนู!!!" ป้านิดแม่บ้านเดินออกมาพอดี "สวัสดีคะป้านิด^^ รบกวนจ่ายค่าแท็กซี่ให้ก่อนได้มั้ยคะ เดี๋ยวเชอคืน" ฉันหวัดดีป้าอย่างนอบน้อม และขอยืมเงินเป็นประโยคที่สอง ถึงจะไม่สมควรก็เถอะแต่จะให้ทำไงได้ "อ้อ ได้ค่ะได้" ป้านิดอ้าปากค้าง แต่ก็พยักหน้าเดินไปจ่ายเงินค่าแท็กซี่ให้ ส่วนฉันก็รีบเดินเข้าบ้าน อยากเห็นหน้าคนคนนั้นจะแย่ แต่เอ๊ะ! นี่มันกี่โมงแล้วนะเขาจะอยู่บ้านมั้ย ฉันก็ลืมคิด กลับไปถามป้าดีกว่า "ป้านิดคะ เดลอยู่มั้ยคะ" ฉันเดินกลับมาถามป้านิดที่หน้าบ้านที่พึ่งจ่ายค่าแท็กซี่เสร็จ "พักผ่อนอยู่บนห้องค่ะ บอกห้ามใครรบกวน" ทำไมต้องห้ามรบกวนด้วยล่ะ "นอนหรอคะ" "ค่ะ" "ทำไมนอนกลางวันล่ะคะ" ฉันยังคงถามด้วยความสงสัย "เอ่อ...ไม่ทราบค่ะ" ถามจนป้าไปไม่เป็นนี่แหล่ะฉัน "ขอบคุณค่ะ" ฉันยิ้มให้แล้วเดินเข้าบ้าน ถ้าเป็นฉันขึ้นไปรบกวนเขาตอนนอนคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง คิดเอาเอง 555 แต่เดี๋ยวนะ ห้องเขาอยู่ไหนบ้านนี้พึ่งสร้างเสร็จเมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว และฉันก็เคยมาแค่ครั้งเดียวอยู่ได้ไม่กี่วันก็ต้องกลับอังกฤษเลยจำไม่ได้ว่าห้องเขาอยู่ไหน "เอ่อ... ห้องเดลอยู่ไหนคะ" ฉันเดินกลับไปหาป้านิดอีกครั้งที่สอง "ปีกขวาท้ายสุดค่ะ" "ขอบคุณค่ะ" ขอบคุณครั้งที่สาม พอได้คำตอบฉันก็เดินขึ้นบันไดเลี้ยวขวาไปที่ประตูบานสุดท้าย แอด~~~ ฉันเปิดประตูให้เบาที่สุด เดินเข้าไปหาเตียงนอนใหญ่ที่มีคนที่ฉันคิดถึงมากนอนอยู่ ผมสีควันบุหรี่ของเขาที่พึ่งเปลี่ยนเมื่อเดือนที่แล้ว ฉันแอบส่องไอจีเขา พรึ่บ ฉันค่อยๆ คลานขึ้นเตียงไปมองหน้าหล่อๆ แกร๊ก! สัมผัสแท่งแข็งๆ ที่ท้อง เสียงนี้มัน!!!