เสี่ยสาม ทอล์ค
ผมนอนมองใบหน้าสวยหวานของมีนาที่หลับใหลอยู่ตรงหน้า ความทรงจำผมค่อยๆกลับคืนมาตั้งแต่ตอนที่ตกน้ำไปแล้วแต่ในตอนนั้นมันยังไม่ค่อยสมบูรณ์ภาพมันยังเลือนลางขาดๆหายๆเหมือนทีวีขาวดำที่คลื่นสัญญาณไม่ค่อยดี แต่มันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆหลังจากที่มีนาเธอค่อยๆช่วยผมเติมเต็มความทรงจำเก่าไม่ว่าจะด้วยการเล่าเรื่องด้วยคำพูดหรือการเล่าเรื่องสุดร้อนแรงของเราด้วยภาษากาย ภาพที่มันเคยเป็นแค่ความทรงจำสีขาวๆจางๆนั้นก็ค่อยๆชัดเจนขึ้นจนผมจำได้ทุกอย่างแล้ว
ตลอดเวลาที่ผมหลับไหลไปผมจำได้ว่าผมได้เจอพ่อแม่ที่เสียชีวิตไปแล้ว และผมเกือบจะตามไปอยู่กับพวกท่านแล้วด้วยซ้ำถ้าไม่ใช่เพราะเสียงร้องไห้ที่ราวจะขาดใจของมีนาผมคงจะกลับมาไม่ได้ ผมวิ่งตามเสียงร้องไห้ของเธอ วิ่งอย่าไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดที่ตรงไหน ไม่รู้ว่าผมจะได้เจอเธออีกมั๊ย แต่ผมก็ไม่เคยหยุดวิ่งเลยตราบที่ได้ยินเสียงเธอ
"'ขอบคุณนะมีนาที่รอพี่ ขอบคุณที่ไม่เคย
