มะปรางหอบหายใจแรง ปากอิ่มบวมเจ่อและวาววับ น่าจับมาจูบซ้ำ และธิติก็คงจะทำแบบนั้นจริง ๆ หากภรรยาไม่รีบลุกขึ้นแล้วถอยห่างจากเตียงไปเสียก่อน
“ปรางจะอาบน้ำ คุณติพักผ่อนนะคะ”
มะปรางไม่รอให้สามีตอบรับใด ๆ เธอรีบเดินเข้าห้องน้ำ หนีคนไม่เจียมสังขาร เธอไม่ได้หวงจูบ แต่ห่วงว่าเขาจะทำอะไรมากกว่ากว่าจูบ เพราะเขาหื่นจนน่ากลัวใจจริง ๆ
เวลากลางวันที่ต้องพบปะพูดคุยกับใครต่อใคร ทำให้มะปรางไม่ต้องจมจ่อมกับความเจ็บปวดจากการสูญเสีย บางเสี้ยวเวลาเธอก็เผลอลืมเลือนไปว่า คนที่เธอรักเคารพสุดหัวใจไม่อยู่กับเธอแล้ว แต่เมื่ออยู่กับความเงียบงันยามค่ำคืน อยู่กับความมืดมิดของราตรีกาล ภาพจำอบอุ่นยามอยู่กับบิดา รอยยิ้มและคำพูดของท่านก็แจ่มชัดในห้วงคำนึง ไม่มีสักคืนที่เธอหลับได้เต็มตา ไม่มีสักคืนที่จะไม่คิดถึง ไม่ว่าจะผ่านมากี่คืน มะปรางก็ไม่อาจฝืนกลั้นน้ำตาและเสียงสะอื้นเอาไว้ได้
“ปราง...”
มะปรางรีบลุกขึ้นนั่ง ปาดน้ำต
