“ขอบคุณค่ะคุณปราง” คะน้ายกมือไหว้ก่อนรับค่าแรง แล้วเดินไปขึ้นพ่วงด้านข้างของมอเตอร์ไซค์
พอคะน้านั่งบนพ่วงด้านข้างเรียบร้อย หมอนัทก็หันมาบอกเจ้าของร้านว่า
“พี่กลับก่อนนะปราง”
“ค่ะ” มะปรางยิ้มให้หมอนัทแล้วเดินกลับเข้าไปในร้าน แต่พอได้ยินเสียงสตาร์ตมอเตอร์ไซค์ หญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะมองออกไปที่หน้าร้าน เป็นจังหวะพอดีกับคนขับมองเข้ามาในร้าน ตาคมดุคู่นั้นทำให้มะปรางรีบหันหน้าหนี กระทั่งเสียงรถมอเตอร์ไซค์ค่อย ๆ เงียบหายไป เธอจึงมองออกไปนอกร้านอีกครั้ง เธอเห็นเพียงหลังรถที่แล่นออกไปไกลจนเกือบสุดสายตาแล้ว
ธิติเป็นคนขับ หมอนัทซ้อนท้าย คะน้านั่งอยู่ส่วนพ่วงของรถมอเตอร์ไซค์ พอรถแล่นมาจนเกือบจะถึงถนนสายหลัก ก็มีรถกระบะคันหนึ่งแล่นสวนเข้าไป คนขับตาดีถึงกับคิ้วกระตุก เพราะจำได้ว่าเป็นรถของโอบเอื้อ
“เฮ้ย ๆ พี่ติจะไปไหน !” หมอนัทโวยวายเมื่ออยู่ดี ๆ คนขับก็หักแฮนด์รถจนสุด พี่ชายของเขากลับรถแบบไม่บอกไม่
