มะปรางต้องหมุนกลับมาตามแรงดึงของเขา หญิงสาวรู้สึกเวียนหัวมากขึ้น เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึก
"ปล่อยปรางนะคะ"
"ไม่ปล่อยเรามีเรื่องต้องคุยกัน"
"เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วค่ะ ถ้าคุณติไม่หย่า ก็อยู่กันแบบนี้ อยู่บ้านใครบ้านมันไม่ต้องมาเกี่ยวข้องอะไรกันทั้งนั้น ทะเบียนสมรสก็เอาไว้อย่างนั้นแหละค่ะ เพราะมันไม่เคยมีค่ามาตั้งนานแล้ว"
มะปรางไม่อยากพูดอะไรกับเขาแล้ว เธออยากกลับเข้าไปในบ้าน อยากนอนพักผ่อน
"ได้สิ เอาแบบนี้ก็ได้ แล้วจำเอาไว้ด้วยล่ะว่าเรายังไม่หย่ากัน ปรางไม่มีสิทธิ์คบกับใคร ไม่มีสิทธิ์แต่งงานใหม่"
"ค่ะ…" มะปรางเวียนหัวจนต้องส่ายหน้าไปมา ร่างกายมีเหงื่อซึมออกมาเต็มทั้งที่มือเย็นเฉียบ หญิงสาวรู้สึกว่าอากาศที่สูดลมหายใจเข้านั้นไม่เพียงพอ ใบหน้าของคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าค่อย ๆ พร่าเลือน เขาขยับปากพูดอะไรอีกก็ไม่รู้ เธอไม่ได้ยินแล้ว และสุดท้ายสติก็ดับวูบไปโดยไม่อาจฝืนไว้ได้
"คุณปรางไม่ค
