มะปรางอยากขัดขืน เธอไม่อยากทำตามที่เขาสั่ง แต่เพราะแขกที่มาร่วมแสดงความเสียใจหลายคนจับตามองเธอกับสามีอยู่ ทำให้มะปรางยินยอมให้เขาโอบกอดเดินออกไปจากศาลา
ลำพังคำซุบซิบนินทาเรื่องพอพ่อตายแล้ว เขาจะเฉดหัวลูกสาวออกจากไร่เดือนเต็มเพราะเขาได้ที่ดินไปแล้วก็ทำให้เธอจุกในอกพอแล้ว เธอไม่อยากให้พวกเขาพ่นคำนินทาว่าร้ายอื่นใดในงานของบิดาอีก เธออยากให้ท่านจากไปอย่างสงบ
“คุณติ...ปรางจะอยู่กับคุณพ่อ” มะปรางขืนตัว เมื่อเห็นว่าเขากำลังพาเธอเดินไปยังรถของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกล
“นี่มันจะเที่ยงแล้ว ปรางต้องกินข้าว ต้องพักผ่อน ตอนเย็นค่อยกลับมาใหม่”
“ไม่ ! ปรางไม่ไปไหน ปรางจะอยู่กับคุณพ่อ” มะปรางจิกเจ็บลงบนท่อนแขนที่โอบกอดเธอไว้แน่น
“ปรางอย่าดื้อ กลับบ้าน” ธิติปรามเสียงเข้มดุ เขาโอบกอดเธอแน่นขึ้น และพาเธอไปถึงรถจนได้
“ปรางจะอยู่กับคุณพ่อ” มะปรางดิ้นขัดขืนแรงขึ้น ขณะที่ธิติโอบกอดเธอแน่นขึ้นเช่นกัน
แรงของผู้หญ
