“ถ้าปรางไม่ยอม พี่ก็ไม่ทำหรอก”
“เมื่อก่อนปรางไม่ยอม แต่คุณติก็ยังเอาแต่ใจกับปราง”
“นั่นมันเมื่อก่อนครับ ตอนนี้พี่เป็นธิติคนดีแล้ว พี่ไม่เอาแต่ใจกับปรางแน่นอน ถ้าปรางไม่เต็มใจพี่ก็จะไม่ทำ พี่แค่อยากนอนกอดปราง”
“ไม่เอาค่ะ นอนคนละฝั่งแหละดีแล้ว ถ้าคุณติไม่อยากนอนแบบนี้ก็ออกไปนอนที่เดิมเลยค่ะ ปรางไม่คุยแล้ว ปรางง่วง ปรางจะนอน”
มะปรางเอนกายลงนอนแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมถึงอก
“ปิดไฟได้แล้วค่ะ” มะปรางหลับตา ปล่อยให้คนที่อยากนอนกอดเมียนั่งซึมอยู่อย่างนั้น
พอเมียใจแข็งไม่ยอมให้กอด ธิติคนดีที่เคยลั่นวาจาว่าจะไม่บังคับเอาแต่ใจกับเมียก็ยอมจำนน ยอมนอนดมกลิ่นหอมเจือจางอย่างทรมาน เขาไม่กล้าข้ามหมอนข้างไป เพราะกลัวว่าเธอจะไล่ออกไปนอนที่เดิม
วันต่อมา ธิติกลับไปไร่เดือนเต็มแต่เช้า เพื่อเรียนให้คุณย่ามาสู่ขอสร้อยให้ชาติชาย พิธีสู่ขอและการจัดงานแบบเร่งด่วนและเรียบง่ายจึงเกิดขึ้น
วันนี้มะปรางสั่งให้ปิดร้าน
