ชาติชายยิ้มอย่างเหนียมอาย เขาจับปกเสื้อโปโลสีชมพูหวานเจี๊ยบขึ้น จัดทรงให้ตั้งตรง แล้วยกสองมือขึ้นจัดทรงผมที่ใส่เจลให้อยู่ทรงเบา ๆ คะน้าซึ่งยืนถือกล่องของขวัญอยู่ใกล้ถึงกับกลั้นขำ เมื่อเห็นท่าทางของชาติชาย
“นิดหนึ่งแหละครับ จะออกงานทั้งที ก็ต้องดูดีหน่อย”
พ่อติณส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองแม่ธัญญาที่ช่วยประคองคุณย่าเดือนเต็มลงบันไดมา
“ไปกันแค่นี้เหรอ” คุณย่าเดือนเต็มทัก เมื่อไม่เห็นหลานชายสักคน
“หมอนัทติดเคสด่วนครับ จะตามไปทีหลัง”
“แล้วลูกชายคนโตของแกล่ะพ่อติณ”
“เข้าไร่ไปตั้งแต่เช้าแล้วครับ”
“ก็ดี...รู้ตัวนี่ว่าเจ้าของร้านเขาไม่อยากเห็นหน้า ไป ๆ ขึ้นรถ เดี๋ยวไม่ทันฤกษ์เปิดร้าน”
…
คนที่นั่งพิงต้นจามจุรีหลังบ้านมาตั้งแต่เช้ามองตามหลังรถตู้ที่แล่นออกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมายกขวดเหล้าในมือขึ้นดื่มไปหลายอึก แล้วใช้หลังมือปาดน้ำสีอำพันที่ไหลเปื้อนมุมปาก ตาคมกริบแดงก่ำมองตรงไปยังเ
