คนตัวโตมองหน้าคนที่ถือตะกร้าอยู่อย่างคาดโทษ เขาดึงตะกร้าจากมือเธอมาถือ แล้วเดินนำขึ้นบ้านไปก่อน
ย่าเดือนเต็มมองตามแล้วส่ายหน้า “อย่าไปสนใจไอ้คนเอาแต่ใจเลยนะปราง ไปเถอะ ขึ้นบ้านกัน”
“ค่ะ คุณย่า”
หลังจากรับประทานอาหารมื้อค่ำเสร็จ มะปรางก็รีบขึ้นห้องมาอาบน้ำก่อนสามี เมื่อผลัดเปลี่ยนเป็นชุดนอนและสวมเสื้อคลุมทับแล้ว มะปรางจึงเดินไปยังประตู คืนนี้เธอมีบางอย่างต้องทำก่อนเข้านอน
“จะไปไหน” ธิติคว้าต้นแขนของคนที่กำลังจะเปิดประตูห้องไว้แน่น
“คุณย่าบอกให้ปรางไปอ่านหนังสือให้ฟังค่ะ”
คนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำถอนหายใจแรง เขารวบร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอดไว้แน่น ก้มกระซิบบอกเสียงแตกพร่า
“รีบไปรีบกลับมานะ นานแล้ว...พี่คิดถึง” คนที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวแอ่นสะโพกเสียดสีลำกายแข็งขึงกับหน้าท้องคนตัวเล็ก
“ระ...รู้แล้วค่ะ”
“จูบมัดจำก่อน” ธิติสั่งอย่างเอาแต่ใจ
มะปรางช้อนตาขึ้นมองคนตัวสูง เขามองเธออยู่ก่อน
