“ไหนหมอนัทบอกว่า ให้ดูต่อไปเรื่อย ๆ คะ” ใบหน้าคนถามบึ้งตึง น้ำเสียงก็บ่งบอกว่าไม่พอใจเท่าไร
“ก็ดูต่อไปเรื่อย ๆ”
“ดูก็ดูอย่างเดียวสิคะ หมอนัทมาจับมือคะน้าไว้ทำไม” ปากอิ่มเผยอยื่นอย่างแง่งอน คะน้าพยายามดึงมือออกจากมืออบอุ่นที่กุมมือเธอไปไว้วางบนต้นขาของเขา เขากุมมือเธอเอาไว้แบบนี้ตั้งแต่ขับรถออกจากบ้านของเขาแล้ว
“ถ้าไม่ให้จับมือ แล้วจะให้จับอะไร”
“ไม่ต้องจับอะไรทั้งนั้นค่ะ หมอนัทควรตั้งใจขับรถ”
“เธอก็ควรตั้งใจนั่งนิ่ง ๆ อยู่เฉย ๆ อย่ากวนสิ ฉันจะได้ตั้งใจขับรถ”
“แต่...”
“อย่างอแงนะคะน้า ฉันยอมถอยให้เธอแล้วนะ ถ้าเธอยังงอแงเป็นเด็กแบบนี้ ฉันจะจับเธอกดบนรถนี่แหละ”
คะน้าอ้าปากค้าง เธอไม่คิดว่าเขาจะใช้เรื่องแบบนั้นมาขู่เธอ แต่พอเขาขู่ คะน้าก็ไม่กล้าดึงมือกลับแล้ว ใครจะไปรู้ล่ะว่า เขาแค่ขู่หรือจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ เธอยอมนั่งนิ่งให้เขาจับมือไปตลอดทางก็ได้ เพราะมันคงดีกว่าถูกเขาจับกดบนรถ
“ห
