ฉันดีดตัวลุกขึ้นพูดพร้อมจ้องไปทีละคน ก่อนจะตบท้ายด้วยสายตาไปหาพี่ภีม “พี่ภีมคะนี่มันอะไรกัน”
แต่ไม่ทันที่จะได้คำตอบอะไรจากเขา คุณพ่อของฉันก็เดินมาข้างกันด้วยสายตาคมเข้มที่พร้อมดุฉันตลอดเวลา
“นีน...ลูกมีอะไรปิดบังพ่อรึเปล่า...” น้ำเสียงทุ้มที่ฉันฟังแล้วต้องรีบกุมมือประสานสงบเสงี่ยมเจียมเนื้อเจียมตัว คุณแม่ที่อยู่ด้านหลังก็ทำหน้าเจื่อนเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าสอดมายุ่ง
“นีน...เปล่านะคะ พ่อ”
“ยังจะโกหกอีกเหรอ หรือว่ามีคนทำให้ลูกเสียคน” พ่อของฉันไม่ได้ตวาดเฉย ๆ แต่กลับหันไปจ้องพี่ภีมด้วย พอเห็นแบบนั้นหัวใจฉันก็แทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉันโดนด่าได้ แต่พี่ภีมจะโดนด่าไม่ได้เด็ดขาด พ่อของฉันรักฉัน ฉันเข้าใจได้แต่เขาจะคุมทุกอย่างแม้กระทั่งเรื่องหัวใจฉันไม่ได้ ฉันต้องสู้เพื่อพี่ภีม
“ไม่มีใครทำให้หนูเสียคนหรอกค่ะคุณพ่อ นีนรู้ว่านีนผิดที่โกหกว่ามาแคนาดาเพื่อเรียนภาษาเพิ่ม แต่จริง ๆ แล้วนีนมาเที่ยวกับพี
