เริ่มต้นวันใหม่ของต้นสัปดาห์...เปิดเทอมขึ้นปีสามได้ไม่นาน ความรู้สึกอยากปิดเทอมก็มาอีกแล้ว แถมตอนนี้เพื่อนเบลได้เป็นสมาชิกองค์การนักเรียน เวลาที่มีให้ฉันก็ยิ่งน้อยไปอีกเฮ้อ...ทำไมรู้สึกเศร้า
“เพื่อนเบลจ้า...เที่ยงนี้ไปกินข้าวที่ไหนกันดี”
“จะออกไปกินข้างนอกให้สบายใจรึเปล่าล่ะ ฉันไปได้นะ” เพื่อนเบลเสนอเพราะนางยังคงห่วงความรู้สึกฉัน เอาจริงตอนนี้ฉันชิลขึ้นแล้วล่ะ พอทำเป็นไม่สนใจอะไร กับยิ้มแย้มให้ผู้ชายไปทั่ว ผู้หญิงทั้งมหาลัยก็เลิกสนใจฉันไปเอง
“ไม่เป็นไรทานที่นี่ก็ได้ แต่ฉันเบื่อข้าวแกงที่โรงอาหารของคณะแล้วน่ะ ไปโรงอาหารกลางดีไหม”
“แต่ว่าที่นั่นคนเยอะ แกจะ...” สายตาเพื่อนเบลเต็มไปด้วยความรู้สึกห่วงกัน
“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องของฉันมันเรื่องหมู ๆ” ฉันยืดอกด้วยท่าทีมั่นใจ ตอนนี้ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็รับได้หมดแล้วแหละ เพราะไม่น่ามีอะไรแย่ไปกว่านี้ได้แล้วล่ะ
ฉันกับเพื่อนนีน เดินเลาะฟุตพาทไปยัง
