ฉันเดินตามฝนออกไปซึ่งไกลพอที่จะคุยกันให้ได้ยินสองคน แต่ก็ไม่ได้หายลับไปจากพวกเขาเหล่านั้น
“มีอะไรว่ามา...ถ้าคิดจะหาเรื่องกันอีกครั้งรอบนี้คุณหนูอย่างฉันสู้ตายนะขอบอก” ฉันยืนกอดอกประจัญหน้าพร้อมสู้ตายถ้ายัยนี่จะปรี่มาตบกัน
“เออ...คือฉัน...” ยัยนี่พูดจาตะกุกตะกักจ้องฉันตาแข็ง เอาจริงแอบหวั่นใจนิดหน่อยเพราะถ้าขืนตบกันขึ้นมาจริง ๆ ฉันที่บอบบางขนาดนี้จะสู้ได้ยังไง “ที่ผ่านมาขอโทษค่ะ”
“หืม...” จู่ ๆ ฝนก็โค้งตัวก้มต่ำขอโทษฉัน “เดี๋ยวสิ...จะมาก้มหัวให้ฉันแบบนี้ไม่ได้นะคนอื่นมองกันหมดแล้ว เดี๋ยวใครก็หาว่าฉันบังคับให้เธอก้มอีกหรอก”
“แต่สิ่งที่ฉันทำลงไป มันสมควรแล้วล่ะ จะบอกว่าฉันไม่ได้ตั้งใจคงไม่ใช่”
“อย่าเพิ่งพูดมากน่า...ยืนตัวตรงก่อนเถอะถือว่าฉันขอร้องล่ะ” กลายเป็นว่าฉันต้องรีบเข้าไปดึงให้ฝนยืนขึ้น สีหน้าของเธอบ่งบอกได้ว่ารู้สึกผิด
“ฉัน...ขอโทษที่ผ่านมาจริง ๆ นะ ช่วยรับคำขอโทษฉันได้ไหม” ถ
