“เอาล่ะเดี๋ยวแม่จะเข้าไปเตรียมผลไม้ก่อน ไม่อยากรบกวนป้าแม่บ้านที่กำลังวุ่นกับการทำอาหาร หนูนีนไปช่วยน้าได้ไหมจ๊ะ...”
“คะ?” ฉันตกใจมากที่คุณแม่ของพี่ภีมชวนฉัน แต่นั่นจะทำให้ฉันต้องอยู่กับคุณแม่ของเขาสองต่อสองนะสิ ฉันจะทำยังไงดีทุกคน ปฏิเสธก็ไม่ได้...เอาล่ะเป็นไงเป็นกัน “ได้สิคะ เดี๋ยวนีนไปช่วยคุณน้าเอง”
พี่ภีมมองฉันด้วยสายตาเป็นห่วง แต่ฉันก็แอบยื่นมือไปแตะมือเขาเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร (ตรงไหนกัน) ก่อนจะลุกตามคุณแม่ของเขาไปที่ห้องข้าง ๆ ห้องครัว
“หนูนีนปลอกมะม่วงเป็นไหม” คุณแม่พี่ภีมหันมาถามด้วยรอยยิ้มเสมอ ยิ่งทำให้ฉันเกร็งไปใหญ่เมื่อคิดว่าเมื่อวานนั้นคุณแม่ได้ยินคำอะไรไปบ้าง
“ปะ...เป็นค่ะ นีนช่วยคุณแม่ปลอกผลไม้บ่อย ๆ” ฉันเดินไปข้าง ๆ แต่ก็ไม่ไกลนัก
“ดีจังเลย ตาภีมไม่ค่อยจะอ้อนน้า หรือทำตามน้าเลย น้าเหงา แต่พอมีหนูนีนแวะมาหากันบ้าง ได้พูดคุยในเรื่องที่ผู้หญิงคุยกันก็ทำให้น้ามีความสุขมากนะ
