(ณ มหาลัย)
“ฉันไม่อยากไปเลยแก~~~” น้ำเสียงยานคางของฉันพร้อมด้วยใบหน้าเหยเกที่กำลังฟุบหน้าลงม้าหินอ่อนของคณะบริหาร เพื่อนเบลที่กำลังดูดน้ำปั่นอย่างเอร็ดอร่อยถึงกับเลิกคิ้วมองกับท่าทีของฉัน
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นมีเรื่องอะไรอีกล่ะ อย่าบอกว่าระหองระแหงกับพี่ภีมอีกแล้วนะ” ยัยเบลถามด้วยความเป็นห่วง ฉันเงยหน้าหงอย ๆ มองเพื่อน ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ
“นี่เพื่อนเบล...แกไม่รู้สึกอะไรได้ไงคะ”
“เรื่องอะไรล่ะ?”
“ก็ที่พวกพี่เขาจะพาเราไปแคมป์ในดงป่าไง ฉันไม่เห็นอยากไปเลย” ฉันที่ไม่ชอบอะไรที่ลำบาก ๆ แต่กลับโดนพี่ภีมลากให้ไปแคมป์ปิ้งกับพวกเพื่อน ๆ ของเขาด้วย ตอนแรกหัวเด็ดตีนถีบยังไงฉันก็ไม่อยากไปค่ะ แต่เมื่อพี่ภีมบังคับอีกทั้งเพื่อนเบลก็ไปด้วยฉันเลยจำใจต้องไป
“อ๋อ...นึกว่าเรื่องอะไร ฉันดีใจสุด ๆ เลยต่างหากเว้ย อยากไปแคมป์ปิ้งใจจะขาดดีใจสุด ๆ”
“ห๊า!!! มันน่าสนุกตรงไหน อากาศก็หนาว แมลงก็เยอะ ดีไม่โดนผีป่าผี
