คืนนี้ไคเลอร์กลับไปนอนที่บ้านของตัวเอง หลังจากที่รับหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดของคุณหนูพลอยชมพู เขาก็แทบไม่ได้กลับไปนอนที่บ้านหรือมีชีวิตอิสระอีกเลย ไม่ใช่ว่าเจ้านายไม่ให้มีวันหยุดพักผ่อนหรืออย่างไร แต่เป็นเขาเอง ที่ไม่ค่อยอยากจะไปไหนไกลจากคุณหนูที่สุดแสนจะดื้อดึงของเขานัก
“ขอบคุณพ่อมากครับ ที่รักและดูแลผมกับแม่มาเป็นอย่างดี ผมไม่เคยรู้สึกเลยสักครั้ง ว่าผมไม่ใช่ลูกของพ่อ”
“เพราะพ่อรักไคล์และแม่ของลูกจริงๆ แม้แต่ชีวิต พ่อก็ให้ลูกได้”
คนตัวโตตรงเข้าสวมกอดผู้เป็นบิดาของเขามากว่าสามสิบปี ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะรู้สึกว่าตนเองไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของคนตรงหน้า แม้จะไม่มีอะไรบนใบหน้าของคนทั้งคู่ที่เหมือนกันเลยก็ตามที
เพราะผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดา ท่านทั้งรัก ทั้งทุ่มเทเลี้ยงดูเขามาอย่างดี ให้ความรัก คอยสั่งสอนให้เขามีทั้งความรู้และเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าใคร อีกทั้งยังใจเย็นและมีเหตุผลกับเขาเสมอ
