เปมิกาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีลากหญิงสาวที่ไม่ได้สติไปนอนบนเตียงเคียงข้างกับนที แล้วถอดเสื้อผ้าที่มีติดกายของเธอออกทุกชิ้น เท่านั้นยังไม่พอ เธอจัดท่าทางให้รินรดาเข้าไปนอนซบอยู่ที่อกกว้างของนที เหมือนกับคู่รักที่เพิ่งนอนหลับเพราะความเพลียหลังเสร็จกิจก็ไม่ปาน “ขอโทษด้วยนะ ยาหยี เธอดันมาแย่งผู้ชายของฉันไปเอง” หญิงสาวเดินออกจากห้องไป เพื่อดำเนินการตามแผนการขั้นต่อไปของตนเองทันที เพราะเวลาที่มีจำกัด ทำให้เธอไม่อาจใจเย็นรอช้าได้อีกต่อไป “พี่ปรินซ์คะ นี่ปูเป้เองนะคะ” เธอใช้อีกเบอร์หนึ่งโทรไปหาเขา เพราะเบอร์เดิมที่เธอเคยใช้ เขาไม่เคยยอมรับสายเธออีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น “ครับ ปูเป้มีอะไรหรือเปล่า” “ปูเป้มีเรื่องต้องบอกพี่ค่ะ พอดีปูเป้มาหาเพื่อนที่ห้องพักในโรงแรม เขาเพิ่งมาจากอเมริกา พอตอนปูเป้จะออกจากห้องมา พี่รู้ไหมคะ ว่าปูเป้เจอใคร” “พี่จะรู้ได้ยังไงครับ ปูเป้ ถ้าไม่มีอะไรเร่งด่วน พี่วางสาย

