"ร่ำลากันพอแล้วละมั้งออกเดินทางได้แล้ว"
เสียงชายชราดังขึ้นมาจากด้านหลัง เด็กน้อยที่นั่งกอดขาอยู่จึงยอมลุกออกไปและเดินไปอยู่ด้านหลังของผู้อาวุโสอย่างรวดเร็วเพราะเดี๋ยวโดนดุจึงรีบไปออดอ้อน
"ขอรับท่านพ่อ" เจี้ยนหยีและหลินเฟิงคำนับผู้อาวุโสเจียเจิงก่อนที่เจี้ยนหยีจะเดินนำเหมือนเหาะออกไปตามที่เคยเป็นเขาเดินเร็วมากๆ ส่วนตัวของหลินหยางก็พยายามตามให้ทัน
"โม่โฉว"
เจี้ยนหยีอ่านป้ายทางเข้าตำบลที่โดนเถาไม้และหญ้าขึ้นรกจนปิดแทบมิดแต่เหมือนกับว่าเธอจะละสายตาไปจ้องมองป้ายนานเสียหน่อย เจี้ยนหยีหายลับสายตาของหลินเฟิงไปอีกครั้งแล้ว
หลินเฟิงรีบวิ่งไปตามทางหวังว่าอาจจะพบเจี้ยนหยีแต่ก็ไม่เจอหลินเฟิงนั่งย่อลงกับพื้นกับความสิ้นหวังเธอไม่รู้ว่าต้องเดินไปทางไหนต่อดี
"หลินเฟิงนั่นเจ้าไปนั่งทำอะไรตรงนั้น"
เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลัง เขาเดินไปด้านหน้าแล้วมายื่นมือให้กับหลินเฟิงเพื่อจะได้ยืนขึ้นได้แต่หลินเฟ
