"ก็ไม่แย่นะ ข้ามีของมาให้เจ้าด้วยข้าคิดว่าเจ้าคงจะชอบ "
หลินเฟิงพูดอย่างล้าๆ แต่พอเห็นท่าทีดีอกดีใจและอยากรู้อยากเห็นของเด็กน้อยหวังจิ้งเธอก็พอจะมีแรงขึ้นมาบ้าง ก่อนจะลุกขึ้นยืน
"หวังจิ้งถ้าไม่ว่าอะไรช่วยไปตักน้ำให้ข้าที"
เสียงแหบแห้งของหลินเฟิงนั่นทำให้รู้ว่าตอนนี้กระหายน้ำขนาดไหนเธอ บอกให้ลูกชายบุญธรรมไปตักน้ำมาให้เด็กน้อยเองก็เชื่อฟังรีบวิ่งไปตักน้ำให้เธอ
หลังจากที่เด็กน้อยเข้าไปตักน้ำแล้วเธอก็เดินตามเข้าไปในบ้านเงียบๆ พลางทิ้งตัวนั่งลงบนขอนไม้ท่อนหนึ่ง
"ท่านแม่ขอรับมาแล้วๆ"
หวังจิ้งเด็กชายแก้มยุ้ยยกแก้วกระบอกไม้ไผ่วิ่งออกมาอย่างทุลักทุเล น้ำหกมาตามทางยาว กว่าจะถึงน้ำก็หกไปจนเกือบหมดแล้ว
"หวังจิ้ง ในนั้นไม่มีน้ำเหลือแล้วนะ.."
หลินเฟิงพูดพร้อมมองลงไปที่กระบอกน้ำไม้ไผ่ที่ถูกตัดสั้น ที่พอจะถือได้และใส่น้ำได้ไม่มากหากเป็นเวลาปัจจุบันที่เธอจากมาแก้วกระบอกนี้คงจะเท่าๆกับแก้วพลาสติกธร
