"หวังจิ้งนี่ข้าหลับไปนานแค่ไหนแล้ว"
เสียงเเหบๆแห้งๆเอ่ยถามเด็กชาย นั่นทำให้เขายิ่งตัวสั่นระริกเข้าไปให้ เด็กน้อยกลัวทุกๆอย่างที่จะเกิดขึ้น ในตอนนี้เขาเพียงขออย่าให้ท่านแม่ได้หลับไปอีกเป็นพอ
"เมื่อครั้งข้ายังสามขวบท่านแม่หลับไปและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยจนตอนนี้ข้าสิบเอ็ดขวบแล้วขอรับ"
เสียงเด็กชายทุ้มและสั่นระริกมือเรียวๆได้แต่ลูบหลังปลอบใจเบาๆ โชคดีที่ยังไม่ตาย หลับไปเเปดปี
เธอคงโชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่โดนเจ้าชายจุมพิตแล้วตื่นขึ้นมาเหมือนเจ้าหญิงออโรร่าน่ะตามหารักแท้ความคิดของจางหมิ่นถึงจะงงมึนๆมาไม่ครบแต่เธอก็ยังมีความติดตลกในความคิดของตนเอง
"หวังจิ้งเจ้าช่วยเล่าให้ข้าฟังอย่างละเอียดได้หรือไม่?"
เสียงแหบที่ดีขึ้นมาบ้างของหลินเฟิงยังคงเอ่ยถามเบาๆ อาการสั่นของอีกฝ่ายก็ดูเหมือนว่าจะผ่อนคลายลงบ้างแล้ว ไม่ได้สั่นแบบเจ้าเข้าเหมือนเมื่อครู่
"ท่านแม่ท่านหลับไปปีแรกท่านพ่อทำงานหนักมากหาเก็บเห็ดเยื
