บทที่ 32
อากาศหนาวกอดได้บ่
บรรยากาศเย็นสบายยามพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วคนมากมายมารวมตัวกันที่หน้าบ้านของคุณยายแพรไพลินคล้ายกับว่ามีงานมงคลเกิดขึ้น ไม่นานรถยนต์คันสีแดงก็วิ่งเข้ามาจอดนิ่งสนิทตรงหน้าบ้านบิ๊กเดินอ้อมมาเปิดประตูให้กับอดีตกำนันหนู คนที่ก้าวลงจากรถตามมาคือรังสิมันต์และแม่ผู้บังเกิดเกล้าของเขา บนใบหน้าของทุกคนปรากฏรอยยิ้มดีใจถึงเวลาที่จะมาสู่ขอลูกสะใภ้อย่างเป็นทางการวันนี้จึงนัดมาคุยเรื่องพิธีรีตองเสียก่อน ไหนจะเรื่องค่าสินสอดฤกษ์งามยามดีที่ยายนวลศรีเป็นคนไปหามาอีก ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบยังพื้นบ้านเย็นเฉียบสายตาคมคายปะทะเข้ากับคุณยายของเธอนั่งอยู่กับพ่อแม่แท้ๆ ของพับแพร ดวงตาทุกคู่หันมาสนใจคนที่เดินเข้ามาใหม่อย่างครอบครัวกำนันและเครือญาติ
“ไสล่ะว่าหลานบ้านนี้งามแท้” (ไหนล่ะว่าหลานสาวบ้านนี้สวยมาก)
“เจ้าพากันมาหยังกัน” (พวกคุณพากันมาทำอะไร)
“เอ้ากะมาขอลูกสาวแล้วเนาะ ไสล่ะลูกสาว
