บทที่ 34
วางแผนอนาคต
แสงอาทิตย์สีเหลืองอร่ามยามจวนค่ำตกกระทบพื้นปูนสีขาวบริเวณบ้านหลังใหญ่ เสียงเด็กเล็กวิ่งเล่นกันดังเจื้อยแจ้วเข้ามาภายในห้องครัวสี่เหลี่ยมพับแพรกำลังเตรียมอาหารมื้อเย็นไว้รอแฟนของตนกลับบ้าน ฝีเท้าคู่นั้นวิ่งเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ แพรไพลินเบนทิศความสนใจไปทางเด็กวัยสามขวบอย่างแมนยู เสียงนุ่มเอื้อนเอ่ยวาจาถามพร้อมกับรอยยิ้มหวานบนใบหน้างามหมดจด ดวงตากลมโตสีรัตติกาลสะท้อนความอ่อนโยนมองเด็กตัวเล็ก
“กินข้าวผัดไหมพี่ทำเสร็จพอดีเลย”
“กินข้าวผัด น้องสิกินข้าวผัดโบว์มากินข้าวผัด” (กินข้าวผัด น้องจะกินข้าวผัดโบว์มากินข้าวผัด)
“ไปเรียกเพื่อนมาด้วยสิจ๊ะ เดี๋ยวพี่ตักไว้รอ”
เด็กคนนั้นวิ่งออกไปตามเพื่อนมาด้วย ร่างเล็กของเด็กสาวหน้าตาน่ารักวิ่งมาหยุดตรงหน้าเธอ ดั่งพับแพรตกอยู่ในภวังค์จับจ้องเจ้าตัวเล็กอย่างไม่อาจละสายตา ถ้าเธอมีลูกสาวน่ารักแบบนี้ก็คงจะดี สะบัดความคิดมากออกไปก่อนจะยื่น
