บทที่ 21
เธอไปอยู่กรุงเทพ
เสียเคาะประตูเรียกลูกชายเพียงคนเดียวของตัวเองออกมาทานข้าว หลังจากที่รู้ข่าวว่าแฟนสาวหนีไปกรุงเทพร่างสูงก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง แม้พยายามจะติดต่อเธอแต่ก็ไร้การตอบกลับมาวันนี้ก็ต่างออกไปจากทุกวันที่เขาต้องนั่งร่วมวงดื่มเหล้าเพื่อสังสรรค์ รังสิมันต์เลือกที่จะนอนร้องไห้อยู่เพียงลำพังกับชุดของเธอ เพราะไม่รู้จะไปตามหาเธอได้ที่ไหนกรุงเทพก็ไม่ใช่ใกล้ๆ แต่ปัญหาใหญ่ไปกว่านั้นคือเขาไม่รู้ที่อยู่เธอด้วยซ้ำ ยายนวลศรีอดเป็นห่วงลูกชายที่ไม่ยอมกินข้าวปลาตั้งแต่กลับมาจากบ้านของยายเธอไม่ได้ จึงมาเคาะเรียกหรั่งให้ออกไปทานข้าว
“หล่าเอ้ย มากินข้าวเด้อลูก อย่าเฮ็ดแม่กับพ่อเป็นห่วง” (ลูกเอ๊ย มากินข้าวนะลูก อย่าทำแบบนี้แม่กับพ่อเป็นห่วง)
น้ำเสียงของยายนวลศรีเอ่ยเรียกลูกชายแต่ก็ไร้การตอบกลับ คนตัวโตยังคงนอนร้องไห้ฟูมฟายมือทั้งสองข้างกอดเสื้อผ้าอาภรณ์ของแฟนสาวเอาไว้แน่น เวลานี้เขาอยา
