เช้าวันต่อมา น้ำฟ้าเดินออกมาจากห้องนอนหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว หล่อนเจอยายกำลังเช็ดตู้โชว์อยู่ในห้องรับแขกเข้าพอดี
“ยายจ๋า ไม่ต้องทำหรอกจ้ะ เดี๋ยวเย็นนี้ฟ้ากลับมา ฟ้ามาเช็ดเองจ้ะ”
น้ำฟ้าพูดขึ้นเพราะเป็นห่วงยาย ไม่อยากให้ท่านทำงานหนักเกินไปนัก
“ให้ยายทำเถอะ ยายอยู่ว่างๆ มันเหงาน่ะลูก”
น้ำฟ้าเดินเข้ามากอดแขนยายเอาไว้ ใบหน้าของหล่อนเปื้อนรอยยิ้มจนยายสงสัย
“ทำไมวันนี้หลานของยายดูอารมณ์ดีนักล่ะ มีข่าวดีอะไรหรือเปล่าลูก”
คำถามของยายทำเอาน้ำฟ้านิ่งงันไป และสมองพยายามหาคำตอบ
ข่าวดีเหรอ?
ไม่มีนี่นา แล้วทำไมหล่อนถึงได้รู้สึกเบิกบานนักนะ หรือเป็นเพราะเขา...
น้ำฟ้าหน้าแดงระเรื่อ เมื่อนึกถึงบทรักช่วงตีสี่ กรสอดใส่แรงๆ ส่งท้าย ก่อนที่เขาจะปีนรั้วกลับออกไป
คนบ้า...
พอคิดถึงเขาก็อดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้
แม้จะพยายามเตือนตัวเองว่า หล่อนกับเขาอยู่คนละชั้นกัน แต่หัวใจไม่รักดีมันก็ยังคงแต
