คุณหญิงภาณีนั่งกระวนกระวายอยู่ที่โซฟาห้องรับแขกในบ้านของตนเอง
“ทำไมหนูดายังไม่มาซะทีนะ” หญิงชรารำพึงออกมาเบาอย่างไม่สบายใจ และไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น คุณหญิงภาณีรีบลุกขึ้นเดินไปรับทันที เพราะหล่อนคิดว่าต้องเป็นดาริกาแน่นอนที่โทรมา
“สวัสดีหนูดา ทำไมปล่อยให้ป้านั่งรอเป็นชั่วโมงเลยล่ะ”
“ไม่ต้องรอแล้วล่ะคะ เพราะดาริกาของคุณแม่คงจะไปสบายแล้ว” คุณหญิงภาณีนิ่วหน้าด้วยความแปลกใจกับสิ่งที่ได้ยิน
“หล่อนเป็นใคร? ทำไมมาแช่งหนูดาอย่างนั้น” ฝ่ายนั้นหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ก่อนจะดัดเสียงพูดออกมา
“ก็แหม...คุณแม่นี่ความจำสั้นจริง ๆ เลยนะคะ จำลูกสะใภ้ไม่ได้หรือไง”
“นี่เธอ...นังลำธาร” หญิงชราตวาดออกไปเสียงขุ่น
“จำได้แล้วเหรอคะ หนูจะขอบอกไว้ก่อนนะคะว่ายังไงพี่ภูก็ต้องแต่งงานกับหนู ส่วนแม่ดาริกง ดาริกาอะไรนั้น คุณแม่ผัวไม่ต้องไปรอหรอกค่ะ เพราะตอนนี้หนูคิดว่าคนของหนูคงจะจัดการฝังแม่นั่นเรียบร้อยแล้วล่
