ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวกับกางเกงสีเข้มทรงสแลคเดินลงบันไดลงมา
“ตาภูจะรีบไปไหนล่ะลูก” คุณหญิงภาณีร้องเรียกบุตรชาย เมื่อเห็นเขากำลังจะออกไป ชายหนุ่มหยุดเดิน หันกลับมามองมารดา ก่อนจะตอบออกมาเสียงนุ่มเรียบ
“คือผมต้องไปเยี่ยมเพื่อนนะครับ พอดีเธอบาดเจ็บ”
“แล้วเรื่องหนูดาล่ะ ภูตามไปถึงไหนแล้ว นี่หายไปตั้งสามสี่วันแล้วนะ” คุณหญิงทวงขึ้นเมื่อนึกว่าบุตรชายจะลืม ภูรีเดินเข้าไปหามารดา ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจนัก
“ผมแจ้งตำรวจไปแล้วครับ แต่ว่าตอนนี้ก็ยังไร้วี่แวว”
“ก็แม่ลำธารตัวดีนั่นแหละเป็นตัวการ ลูกน่าจะพาตำรวจไปลากคอมันเข้าคุกซะเลย หลักฐานก็มัดตัวมันอยู่แล้ว แม่นะจำเสียงมันได้ดีเลย โทรมารังควานแม่ตั้งหลายครั้งแล้ว” ภูรีขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันอย่างแปลกใจ
“ลำธารเคยโทรมากวนคุณแม่หรือครับ” คุณหญิงภาณีพยักหน้ารับ
“ก็ใช่นะสิ โทรมาว่าหยาบ ๆ คาย ๆ ด้วย และไอ้เที่ยวหลังสุดนะ มั
