“เหนือตะวัน” คำพูดพึมพำเบา ๆ เล็ดลอดออกมาจากปากอิ่มสีหวาน หล่อนเห็นเขายืนนิ่ง จ้องมองหล่อนราวกับจะให้ทะลุเข้าไปถึงหัวใจของหล่อน สีหน้าเขาประหลาดเช่นกัน
“คงมีความสุขมากซิท่า” คำแรกที่สุดออกมาจากปากของเขา ทำให้เอื้อมดาวเรียกสติกลับคืนมาได้เร็วขึ้น คำพูดประชดประชันของเขามันทำให้หล่อนตาสว่าง เอื้อมดาวฝืนยิ้มออกไป ทั้ง ๆ ที่ในใจของหล่อนตอนนี้กัดหนอง
“คุณคงมาหาคุณภู พอดีตอนนี้เขาไปธุระ กว่าจะกลับคงอีกนาน” เอื้อมดาวเอ่ยขึ้นอย่างเสียไม่ได้ หล่อนรีบจ้ำอ้าวเดินเข้าบ้าน เพราะถ้าอยู่นานกว่านี้ ท่าทางของคนอวดดีที่หล่อนสร้างขึ้นมาป้องกันตัวเอง คงต้องทลายลงไป เหลือไว้แต่ผู้หญิงอ่อนแอเจ้าน้ำตาคนเดิม
“จะรีบไปไหนล่ะ สู้หน้าฉันไม่ได้เลยหรือไง หรือว่าสำนึกผิดกลับความผิดที่ทำไว้กับฉัน” เหนือตะวันคว้าข้อมือของหล่อนไว้ กระชากเข้ามาหาอกกว้าง เอื้อมดาวดิ้นรน แต่เขาไม่ปล่อย เขากอดรัดหล่อนแน่นราวกับจะให้หล่อนหลอม
