หลังจากที่ได้ก่อความชั่วร้ายไว้อย่างหนักหนา ชลาลัยก็พาร่างบอบบางของตัวเองค่อย ๆ เดินกลับเข้ามาในบ้าน ในบ้านที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิดเต็มไปด้วยความอำมหิต
หญิงชราเดินตรงขึ้นไปยังห้องนอนของลูกชาย หล่อนหยุดยืนที่หน้าห้อง ก่อนจะค่อย ๆ แง้มประตูห้องออกช้า ๆ ภาพที่หล่อนมองเห็นก็คือภาพของเหนือตะวันนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง ชลาลัยมองบุตรชายอย่างห่วงใย เพราะหล่อนแท้ ๆ เหนือตะวันถึงต้องทรมานอย่างนี้
“แม่ขอโทษ...ลูก...”
ชลาลัยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแห่งความเสียใจสุดซึ้ง แต่แล้วแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงหาอาทรของหญิงชราก็แปรเปลี่ยนไปเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงที่กำลังลุกโหมกระหน่ำ เมื่อหล่อนคิดถึงอรนภา
“เพราะนังนั่นคนเดียว ดี!!! ตายไปซะได้ก็ดี อยู่ไปก็หนักแผ่นดิน”
ชลาลัยยิ้มหยันที่มุมปาก แววตากร้าวอย่างน่าหวาดกลัว หล่อนค่อย ๆ ปิดประตูอย่างเบามือ ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องน้ำของตนเอง ที่อยู่ถัดจากห้องนอนของเ
