“คร๊าบ คุณพี่ชายสุดที่รัก พรุ่งนี้เช้าผมจะรายงานโดยด่วนเลยครับสัญญา”
“ขอบใจมาก”
โรมพัทเค้นเสียงเคร่งเครียดตอบน้องชายออกไป จากนั้นก็กดตัดสาย และเดินเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟานุ่มในห้องรับแขก ป้าทับทิมรีบนำน้ำเย็นๆ มาเสิร์ฟอย่างรู้หน้าที่
“ดื่มน้ำก่อนค่ะคุณโรม”
“ผมต้องการเหล้า”
“ทุกข์เพราะความรัก เหล้าช่วยอะไรไม่ได้หรอกค่ะ ต้องใช้หัวใจของคนที่คุณโรมรักเท่านั้นมารักษาถึงจะหาย”
หนุ่มหล่อลากดินตวัดสายตามองแม่บ้านวัยกลางคนเขม็งอย่างไม่พอใจ “ป้าทับทิมอย่ามาพูดเหมือนนั่งอยู่ในหัวใจของผมหน่อยเลยครับ ไปเอาเหล้ามาให้ผมเถอะ”
แม่บ้านเก่าแก่ซึ่งเป็นคนสนิทของพราวฟ้าระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจพูดขึ้นอีก หล่อนต้องการให้โรมพัทมองเห็นความจริงให้ได้มากที่สุด
“คุณโรมขา ป้าน่ะเลี้ยงคุณโรมมาตั้งแต่เด็กนะคะ รักคุณโรมเหมือนลูกแท้ๆ ของตัวเอง และทุกคำที่ป้าพูดที่ป้าบอกออกไปก็มีแต่ความจริงใจเท่านั้น”
