“พ่อแสง เจ้าเป็นอะไรหรือ ไยถึงดูไม่สบอารมณ์นัก”
ท่านหญิงอรุณถามลูกชายคนเดียวด้วยความสงสัย ตอนนี้ทั้งครอบครัวร่วมสำรับมื้อเย็นพร้อมหน้า เพราะท่านเจ้าเมืองศิงขรนั้นกลับมาจากต่างเมืองแล้ว แต่อาการของลูกชายที่ไม่เคยเห็นมาก่อนทำเอาแปลกใจจนรอกินข้าวเสร็จไม่ไหว
“ข้าเปล่าขอรับ”
“ปากเจ้าว่าเปล่า แต่หน้าเจ้าราวจะชักดาบฟันใครตลอดเวลาได้หรือ เจ้าลูกชาย หึๆ”
ท่านเจ้าเมืองศิงขร หรือ ท่านเจ้าเมืองสิงห์ที่ใครๆเรียกกัน ขำออกมาเบาๆอย่างชอบใจ อคิราห์ไม่ใช่คนที่จะแสดงอารมณ์ให้เห็นนัก นอกจากใบหน้านิ่งขรึมจริงจังแล้วก็แทบไม่มีด้านอื่นให้เห็นเลย ตอนนี้ต่อให้อคิราห์อารมณ์เสียก็ยังเป็นเรื่องน่าชมสำหรับคนเป็นพ่ออยู่ดี
ทำเอาศศินาที่มองคนนู้นทีคนนี้ถึงกับขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ อคิราห์หงุดหงิดจนบรรยากาศเสียขนาดนั้นมันน่าตลกตรงไหนกัน ขนาดเธอยังเกร็งจนไม่กล้าคุยด้วยเลย ตั้งแต่มาถึงเรือนพ่อคุณก็แผลงฤทธิ์ใส่คนอื่นจนไม่ม
