เท่าที่หมดทั้งใจจะรักได้

ศศินาที่เดินกลับบ้านหลังส่งตะวันเรียบร้อย ยังไม่ทันจะได้วางกระเป๋าผ้าลงโต๊ะดี คนตัวโตที่กำลังกุมหัวนอนยาวบนโซฟาหน้าทีวีก็ทำเธอตกใจจนโยนมันส่งๆแล้วรีบวิ่งไปดูอาการทันที “แสง คุณเป็นอะไรคะ” “ปวดหัวนิดหน่อยครับ” อคิราห์ปรือตาขึ้นมาตอบ คิ้วเข้มขมวดมุ่น ใบหน้ามีเหงื่อซึมขณะที่มือหนายังคงนวดขมับตัวเองตลอดเวลา ศศินารีบย่อตัวลงคุกเข่าที่พื้น ใช้มืออังไปตามตัวและหน้าผากเพื่อดูว่าตัวร้อนหรือเปล่า ศศินารีบไปหาผ้าชุบน้ำเย็นๆมาเช็ดตามใบหน้าให้ ไม่ลืมหยิบเอายาแก้ปวดหัวมาเพื่อให้อคิราห์กินบรรเทาอาการด้วย แต่ถึงอย่างนั้นความเป็นห่วงก็ไม่ได้ลดลงจนต้องถามออกมาอีกที “ไปหาหมอมั้ยคะ” “ไม่เป็นไรครับ พักแล้วก็น่าจะดีขึ้น ว่าแต่คุณหายไปไหนมาตั้งนานครับไหนบอกว่าจะรับกลับ” อคิราห์ตอบก่อนจะถามกลับด้วยความสงสัย ศศินาช่วยจับร่างสูงขึ้นนั่งแล้วส่งยาให้อีกคนกิน “พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยค่ะ แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว”