พระธุดงค์ในหมู่บ้านชายแดน

ศศินามองใบหน้าที่ไร้รอยยิ้มเหมือนเช่นก่อนหน้าก็รู้สึกผิดขึ้นมา เธอพยักหน้าให้ก่อนจะส่งมือไปจับมือหนาที่ยื่นมาให้เธอจับ อคิราห์ก็ยังเป็นคนที่อ่อนโยนและใส่ใจเสมอ แบบที่ทำให้กำแพงสูงลิ่วของเธอต้องพังทลายลงทีละนิดอย่างไม่ทันได้รู้ตัว จากนั้นทั้งคู่ก็มีแต่ความเงียบตลอดระยะทางที่เหลือ แม้จะแวะตลาดในหมู่บ้านเล็กๆที่มีของน่าสนใจมากมาย ศศินาก็แค่ดูผ่านๆไม่ได้ตื่นเต้นอย่างที่ควรจะเป็น มื้ออาหารแรกของวันที่ได้กินด้วยกันลำพังที่มีแต่ของชอบ ทั้งคู่ก็รู้สึกว่าแทบไม่รับรู้รสชาติของมันเท่าไหร่นัก ทุกอย่างจบลงในเวลาไม่นานและแทบไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย อาจเพราะเรื่องที่ตกค้างในใจมันหนักหนาเกินกว่าจะจัดการได้ในเวลานี้ และเวลาที่เหลืออยู่ก็ใกล้จะจบลงทุกทีอย่างที่พอจะรู้สึกได้ ไม่ใช่แค่อคิราห์ แต่ศศินาเองก็รู้สึกเช่นกัน ว่าวันนี้คงถึงเวลาที่เธอจะได้ไปจากที่นี่แล้วจริงๆ “ท่านทั้งสอง มาจากไหนหรือขอรับ” ทหารยามห