ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

“รับอะไรดีครับ” “ขอลาเต้เย็นแก้วนึงกับบราวนี่หนึ่งชิ้นค่ะ” ศศินาตัดสินใจกลับมาที่คาเฟ่อีกครั้งเพราะอยากเจออคิราห์ เธอมองคนตัวสูงที่รับเมนูด้วยรอยยิ้มแล้วทำเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว ไม่ว่าจะพิจารณาจากมุมไหนอคิราห์คนนี้ก็ไม่มีอะไรแตกต่างจากอคิราห์ที่เธอรู้จักเลยถ้าเป็นรูปลักษณ์ภายนอก แต่หากเป็นการใช้ชีวิตที่เห็นตอนนี้ก็เรียกว่าแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเลยก็ว่าได้ อคิราห์คนนั้นคงไม่มีทางยิ้มแย้มพูดคุยกับผู้คนแปลกหน้าได้ และคงไม่มีทางเป็นบาริสต้าหรือเจ้าของคาเฟ่แบบนี้ การใช้ชีวิตแบบที่กลมกลืนกับผู้คนยุคนี้อย่างกับว่าเกิดมาที่นี่ตั้งแต่แรก อคิราห์คนก่อนก็ไม่มีทางทำได้ด้วยเช่นกัน “รอสักครู่นะครับคุณศิ ใช่มั้ยครับ” “ใช่ค่ะ” ศศินาสะดุ้งเมื่อถูกหยุดความคิดจากคนตัวสูงที่หันมาคุยด้วย แล้วก็แปลกใจที่อีกคนจำชื่อเธอได้ แต่พอถูกถามก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไม “เมื่อวานไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ ผมตกใจมากเลยที่