“ท่านเจ้าเมืองขอรับ”
เสียงบ่าวรับใช้ที่วิ่งขึ้นมาบนเรือน เรียกสายตาของทานเจ้าเมืองและท่านหญิงอรุณที่กำลังนั่งพักผ่อนหลังอาหารเย็นให้หันไปมอง
“ว่าอย่างไร”
“บ่าวจากเรือนท่านราเชนมาแจ้งว่า วันพรุ่งต้องการร่วมสำรับเย็นด้วยท่านเจ้าเมืองสะดวกหรือไม่ขอรับ”
“วันพรุ่งหรือ ได้สิบอกไปว่าข้าจะรอต้อนรับก็แล้วกัน”
ท่านเจ้าเมืองทำท่าครุ่นคิดเพียงครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้าตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มที่อารมณ์ดีขึ้นเพราะสิ่งที่คาดเดาไว้ในหัว ไม่ต่างจากท่านหญิงอรุณที่นั่งอยู่ด้านข้าง จากที่เอนตัวให้บ่าวบีบนวดก็เด้งตัวขึ้นมานั่งหลังตรงทันที ใบหน้าที่ยังงดงามแย้มยิ้มอย่างยินดีเมื่อนึกได้ว่าเรื่องที่กำลังรอคอยคงจะมาถึงแล้ว
“เช่นนี้ คงถึงข่าวดีของแม่หญิงจันทร์เสียทีนะเจ้าคะท่านพี่”
“นั่นสิ ข้าเองก็อยากให้หลานสาวคนนี้ได้ออกเรือนเสียที เกินวัยมานานหลายปีนัก”
“ก็เพราะพ่อแสงน่ะสิเจ้าคะ หวงพี่สาวคนนี้นัก ไม่ให้พ่อชาย
