ตอนที่ 6

แผล็บ! แผล็บ! จ๊วบ! จ๊วบ! “อ๊ะ...อ๊าาา…เชิด…พอแล้ว…อ๊าา...” พลอยชมพูครางเสียงหลง ร่างกายสั่นสะท้านหนักกว่า เดิม มือเล็กยกขึ้นจิกศีรษะเขาแน่น ทั้งที่ปากยังร้องห้ามแต่สะโพกกลับเด้งรับแรงลิ้นอย่างหมดสิ้นการควบคุม เชิดไม่หยุดเพียงแค่นั้น เขาสอดสองนิ้วแข็งแรงเข้าไปขยี้ถี่ๆ พร้อมทั้งรัวลิ้นหนักหน่วง ความเร่าร้อนครั้งนี้โหมกระ หน่ำราวกับจะกลืนกินเธอทั้งตัว เสียงกรีดร้องของพลอยชมพูดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องรับแขก ร่างบางกระตุกแรงจนโซฟาสั่น เธอเสร็จสมอีกครั้งอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน น้ำตาแห่งความเสียวพรั่งพรูคลอหางตา พลอยชมพูหอบหายใจถี่จนแทบขาดใจ ขณะที่เชิดยังคงซุกหน้าปรนเปรอร่องเสียวไม่หยุด เหมือนเขารอคอยโอกาสนี้มานานแสนนาน เชิดถอนปากออกเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในแววตาสั่นระริกของเธอ มือหนายังจับแยกเรียวขาไว้แน่น เขายกยิ้มมุมปากเอ่ยเสียงต่ำพร่าแฝงแรงบังคับชัดเจน “พูดออกมา…บอกผมสิว่าคุณนายต้องการอะไร บอกสิว่าคุณนายคิดถึงผมตอนที่ช่วยตัวเอง” “มะ…ไม่…ฉันไม่ได้…” พลอยชมพูส่ายหน้าแรงๆ รีบปฏิเสธทันทีใบหน้าสวยหน้าแดงก่ำและน้ำตาคลอ เสียงเธอแผ่วสั่นแต่ร่างกายกลับตอกย้ำความจริงด้วยการเกร็งสะท้านทุกครั้งที่เชิดกดปลายนิ้ววนขยี้ลงบนติ่งเสียวพร้อมกับลิ้นรัวถี่ยิบ “ถ้าไม่ใช่…แล้วทำไมถึงครางชื่อผม?” เขากดน้ำเสียงต่ำหนักแน่น ก่อนจะกระแทกลิ้นลึกเข้าไปในรูเสียวอีกครั้ง รัวเร็วอย่างเอาแต่ใจจนเสียงเฉอะแฉะดังชัดทั่วห้อง แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! “อ๊าาา…เชิด…อย่าทรมานฉันเลย…อ๊าาาา” พลอยชมพูสะบัดหัวไปมา ร่างกายบิดเร่าเหมือนถูกพันธนาการด้วยไฟราคะที่เขาจุดขึ้น เชิดผละออกมาเล็กน้อยเพื่อเค้นคำตอบ ดวงตาคมกริบกดดัน “พูดสิคุณนาย…บอกออกมาว่าคุณต้องการผม” เสียงหอบหนักของพลอยชมพูสั่นระริก เธอกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลซึมเมื่อคลื่นความเสียวโถมซัดไม่หยุดจนแทบขาดใจ ในที่สุดริมฝีปากบางก็ยอมเอ่ยคำสารภาพออกมาอย่างหมดแรง “ฉัน…อ๊ะ…ฉันต้องการเธอ…เชิด! ฉันยอมแล้ว” สิ้นคำเสียงครางสูงพร่าก็ประสานกับแรงกระตุก พลอยชมพูปลดปล่อยน้ำหวานออกมาอีกระลอก ร่างบางเกร็งสะท้านสะโพกยกส่ายไม่หยุด ขณะที่เชิดยกยิ้มพอใจ ในที่สุดเขาก็ได้ยินคำที่อยากฟังจากปากของคุณนายเอง เชิดยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ยินเธอยอมรับครั้งแรก แต่ยังไม่ปล่อยให้เธอหลุดพ้นง่ายๆ มือหนายังคงกดเรียวขาให้อ้าออก ริมฝีปากแนบซับความฉ่ำเยิ้มเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเธออีกครั้ง “พูดชัดๆ คุณนายอยากให้ผมทำอะไรกับคุณนาย?” น้ำเสียงพร่าหนักช่างกดดัน จนหัวใจพลอยชมพูเต้นแรงแทบหลุดออกจากอก เธอส่ายหน้าแรงๆ พยายามเบือนหน้าหลบสายตาคม “ฉัน…ฉันไม่กล้าพูด” เสียงแผ่วพร่าราวกับจะร้องไห้ แต่ร่างกายกลับสั่นระริกด้วยแรงโหยหาที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เชิดยิ่งเร่งมือ ขยี้ติ่งเสียวถี่แรงกว่าเดิม ลิ้นร้อนซอกซอนลึกเข้าไปอีกจนเสียงเฉอะแฉะดังสะท้อน ร่างบางเกร็งกระ ตุกไม่หยุด เสียงครางหลุดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “อ๊ะ…อ๊าาา…เชิด…ฉัน…ฉันทนไม่ไหวแล้ว” “พูดออกมา…บอกผมว่าคุณนายอยากได้ท่อนเอ็นของผม…บอกผมว่าคุณอยากให้ผมครอบครองทั้งตัวคุณ” เชิดโน้มหน้าขึ้นใกล้ กัดกรามเอ่ยเสียงต่ำ สายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความกดดัน พร้อมกันนั้นนิ้วร้ายก็บดขยี้ติ่งเสียวของเธอไม่หยุด ดวงตาพลอยชมพูพร่ามัว น้ำตาคลอปนความเสียวซ่าน เธอส่ายหน้าเหมือนจะปฏิเสธ แต่แล้วเสียงครางสะท้านก็พรั่งพรูมา พร้อมคำสารภาพที่หลุดออกมาโดยไม่ทันคิด “ฉัน…ฉันอยากได้เธอเชิด! …อยากให้เธอทำกับฉันทั้งคืนเลย” เชิดยิ้มกว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยชัยชนะและแรงโหยหา เขาก้มลงซุกใบหน้าแนบเนื้อสาวอีกครั้ง ลิ้นร้ายปรนเปรอร่องเสียวของเธอ ราวกับจะลงโทษที่เธอทำให้เขารอคอยคำพูดนี้มานาน