ภายในห้องนอนเงียบสงบ แสงไฟสลัวจากโคมข้างเตียงส่องอาบสองร่างที่เพิ่งผ่านบทรักอันเร่าร้อนจนเหนื่อยล้า วีรภัทร์กอดภรรยาแน่น เขาหลับใหลไปด้วยความอิ่มเอมใจ ส่วนพลอยชมพูแม้จะหลับตาแต่ใจกลับยังไม่สงบ ความว่างเปล่ายังคงก่อตัวอยู่ในอก
บานประตูระเบียงที่แง้มไว้ขยับเบาๆ เงาสูงใหญ่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบงัน เชิดเดินเข้ามาด้วยจังหวะช้าและมั่นคง ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่นอนอยู่ใต้แขนสามีด้วยแววตาเจือความปรารถนาที่กดทับไว้ไม่อยู่
เขาโน้มตัวลงใกล้ เตียงแทบยวบไปตามน้ำหนักร่างกำยำ เชิดยื่นมือหนาแตะเบาๆ ที่เรียวแก้มของพลอยชมพู แผ่วเบาเสียจนไม่ทำให้วีรภัทร์สะดุ้งตื่น แต่เพียงพอจะทำให้ร่างบางขยับพลิกเล็กน้อย
พลอยชมพูเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ ดวงตาฉ่ำหวานเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้า
“เชิด!”
เธอเกือบจะร้องออกมาเสียงดัง แต่ปลายนิ้วหยาบร้อนก็กดลงที่ริมฝีปากทันที
“ชู่ว์…อย่าส่งเสียง คุณนาย…”
เช
