หลังจากเช้าวันนั้นผ่านไป วีรภัทร์ก็เริ่มสังเกตเห็นว่าภรรยาของเขามีบางอย่างผิดปกติ พลอยชมพูดูเหมือนจะเหม่อลอยบ่อยขึ้น เวลาเขาพูดด้วยก็สะดุ้งเล็กน้อยเหมือนตก ใจ รอยยิ้มที่เคยเป็นธรรมชาติกลับแฝงความเก้อเขินราวกับกำลังซ่อนอะไรอยู่
“ชมพู…ช่วงนี้เธอเป็นอะไรรึเปล่า?”
วีรภัทร์ถามขึ้นในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่นั่งกินข้าวด้วยกัน น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็ง แต่เต็มไปด้วยความสงสัยและกังวล
“เปล่าหรอกค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย”
พลอยชมพูชะงักช้อนในมือไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มบางๆ
สามีมองเธอนิ่งๆ แววตาคมของชายที่ผ่านโลกมามากพอสมควรเริ่มส่องทะลุถึงความเปลี่ยนแปลง เขารู้ว่าภรรยากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง แม้เธอจะพยายามทำให้ดูปกติ แต่ท่าทีเล็กๆ น้อยๆ กลับยิ่งตอกย้ำความผิดปกติ
“แน่ใจนะว่าไม่ป่วย?”
เขาเอื้อมมือมาแตะหน้าผากเธอเบาๆ พลอยชมพูสะดุ้งเฮือก รีบปัดมือเขาออกด้วยท่าทางลนลานจนผิดสังเกต
วีรภัทร์เลิกคิ้วขึ้นทั
