“อ๊ะ...อ๊าา...เชิด...อ๊าา...อ๊าา”
พลอยชมพูกรีดร้องเสียงหลง ร่างบางสะท้านบิด แอ่นสะโพกเด้งสวนเข้าหาความแข็งขึงด้วยความโหยหา ราวกับร่างกายกำลังเรียกร้องให้เขาปรนเปรอความเร่าร้อนให้มาก กว่านี้
เชิดกัดฟันกรอด ดวงตาคมพร่าด้วยไฟราคะ มือหนาจับเอวเล็กแน่นแล้วดึงเข้าหาแรงกระแทกเต็มๆ
“ซี๊ดด…คุณนาย…ร่านรับท่อนเอ็นผมขนาดนี้ อยู่กับผมแล้วมันถึงใจใช่ไหมครับ”
“อ๊ะ...อื้ออ...ใช่…ฉันชอบ…อ๊าา!”
“ฉันชอบ…ฉันชอบเธอ...ชอบลำใหญ่ๆ ของเธอ...อ๊ะ...อ๊าา!”
พลอยชมพูครางพร่าอย่างไม่อายอีกต่อไป เธอเด้งเอวรับแท่งร้อนถี่แรงไม่หยุด ร่างบางโยกตามแรงโหมกระหน่ำทุกจังหวะ
ทุกเสียงคราง ทุกแรงกระแทก ทำให้เธอได้เป็นตัวเองอย่างเต็มที่ ไม่ต้องเก็บอารมณ์ ไม่ต้องเกรงใจใครเหมือนกับเวลาที่อยู่กับสามี
ร่างบางครวญครางลั่น มือเล็กกอดรัดแผ่นหลังกว้างแน่น ปล่อยหัวใจและร่างกายให้จมอยู่ในไฟสวาทของคนสวนหนุ่มอย่างสมบูรณ์
ปั่ก! ปั่ก!
