แค่เพื่อน

ตื๊ด ตึ๊ด ตื๊ด ผับที่ชื่อว่า อุจิ กำลังเป็นที่นิยมในหมู่เด็กมหาลัยของฉันมาก เห็นเขาว่ากันว่าเป็นผับของนิสิตในมหาลัยฉัน ด้านในผับสไตล์หรูหราแบบคนเทสดีมาก มีสองชั้น ชั้นแรกเป็นผับแบบทั่วไป มีทั้งบาร์ ทั้งโต๊ะนั่ง โต๊ะยืน ส่วนชั้นสองเป็นโซน VIP เงินไม่ถึงขึ้นไม่ได้นะคะชั้นนี้ ถ้าวันไหนมากันครบแก๊งค์แบบห้าคนเราจะมาที่ชั้นสองเพราะจะพูดคุยนั่นนี่กันแล้วอีกอย่างคือ กันต์อาจจะพูดว่าจีบฉันนั่นนี่จะทำตัวหึงหวงก็จริงแต่ไม่น่ากลัวเท่านิวตันที่ทำหน้าบึ้งตึงตอนใครเข้ามาจีบพวกฉันหรอก วันนี้เราเลยจองกันชั้นล่างเพราะเหมาะแก่การมา ล่า ในความหมายของเพื่อนๆฉัน ฉันไม่ใช่คนหัวโบราณอะไรหรอกนะได้ฟังๆที่เพื่อนๆเล่ากันมามันก็มีอยากลองบ้างแต่พอเจอคนที่เข้ามามันก็ไม่ได้อยากลองกับพวกคนเหล่านั้นไง ขอโทษที่เลือกเยอะจริงๆค่ะ ฉันก็พอมีบทเรียนอยู่บ้างไอ้พวกรักสนุกพอพลาดขึ้นมาก็เป็นปัญหาของเด็ก อย่างเช่นผู้ให้กำเนิดฉัน “ แกที่นี่งานดีมาก ” ขณะที่เดินมายังโต๊ะที่จองกันเอาไว้ยัยพราวกับโบว์ก็เริ่มสอดส่องหาเป้าหมายของตัวเองแล้ว ส่วนฉันขอแค่ปลดปล่อยก็พอ “ มาสั่งเหล้ากัน ” “ จัดไปค้า ” พวกเราดื่มกันพอหอมปากหอมคอแบบเริ่มกรึ่มๆเท่านั้น เพื่อนฉันเริ่มได้เป้าหมายของตัวเองส่วนฉันก็มีหนุ่มๆมากหน้าหลายตาเข้ามาขอชนแก้วด้วยไม่ขาดแบบที่เป็นเหมือนทุกทีนั่นแหละ แกร่ง เสียงชนแก้วของฉันกับหนุ่มๆดังขึ้นแบบไม่ขาดสายพร้อมกับคำเอ่ยชวนให้ไปที่นั่งโต๊ะด้วยกัน “ คนสวยไปนั่งโต๊ะของผมไหมครับ นั่งคนเดียวเหงาแย่เลย ” “ ^^ ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวเพื่อนก็มาแล้ว ” “ หรือว่าอยากไปนั่งโต๊ะผมไหม ” “ ไม่เป็นไรค่ะ ^^ ” “ ขนม~ คิมชวนไปนั่งที่โต๊ะเขาน่ะ ไปด้วยกันนะ ” “ ที่ไหน ” “ ชั้นสอง ” “ โอเค แล้วโบว์ล่ะ ” “ อยู่ที่โต๊ะแล้ว เป็นเพื่อนกันน่ะ หล่อแซ่บทั้งกลุ่ม แต่ฉันไม่ให้พวกนั้นมากินแกหรอกนะยะ ” “ คิกคิก จ้าๆ ไปได้แล้ว ” ฉันเลือกที่จะไปกับยัยพราวที่ได้เป้าหมายใหม่ที่ชื่อคิมนั่นดีกว่า เบื่อที่จะปฏิเสธคนอื่นละ เพราะอีกแปปก็คงจะเริ่มกลับแล้วล่ะ เพื่อนฉันน่าหิวกันเต็มที่แล้ว คงไปให้เพื่อนพวกนั้นดูเป็นพิธีก่อนล่ำลากันนั่นแหละ “ โหหิวกันขนาดนี้ยังอดทนไหวนะพวกแก ” เมื่อขึ้นมาชั้นสองก็เห็นหลายๆโต๊ะนั่งกันเต็ม บ้างก็เหมือนคุยธุรกิจ มีสาวสวยๆมานั่งรินเหล้าเอาใจ บ้างก็วัยรุ่นนั่งดื่ม นัวเนียสาวๆ บางคนเห็นแวบๆยังรู้เลยว่าเป็นพวกดารา ฉันไม่ได้หลงตัวเองนะหลายคนที่มองมาส่วนก็คงพอใจในตัวฉันเหมือนกันแค่เดาจากสายตาแล้วถ้าเเผลอไปเล่นด้วยมีหวังคงโดนขย้ำแน่ๆ “ สวัสดีค่ะ พราวขอให้เพื่อนนั่งด้วยอีกคนได้รึเปล่าเอ่ย ” “ ^^ สวัสดีค่ะ ” “ ว้าว คนสวยมานั่งข้างผมไหมครับ ” “ ขอบคุณค่ะ ” พุบ โต๊ะนี้มีหนุ่มๆนั่งกันอยู่สี่คน คนที่โบว์นั่งตักอยู่ชื่อเมฆ คนที่พราวนัวเนียกันอยู่ชื่อคิม คนนึงขาวตี๋ชื่อซัน ส่วนอีกคนที่หล่อเข้มชื่อลม คนที่เอ่ยปากชวนให้ฉันนั่งด้วยชื่อซัน ทำให้ฉันนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างลมกับซัน “ เหล้าไหม ” หงึก หงึก เป็นซันที่ชวนฉันคุยก่อน แต่เป็นลมที่รินเหล้าให้ฉันแทน “ ดื่มไม่ค่อยเก่งแน่เลยแก้มแดงหมดแล้ว ” “ อาจจะเพราะดื่มมาเยอะแล้วด้วยแหละ ” “ เรียนสาขาไหนหรอ เราเรียนบริหาร ปี 3 ” “ เรียนฟิสิกส์ ปี 3 เหมือนกันค่ะ ” “ คืออยู่ในคณะวิทย์ฯปะ? เคยเห็นพวกเด็กเคมี คณิตงี้แต่ไม่เคยเห็นเด็กฟิสิกส์เลย ” “ ใช่ๆ คนเรียนกันน้อยเลยไม่ค่อยมีใครรู้จักน่ะ ” “ อื้อ ถ้าเจอไวกว่านี้เราคงจีบขนมแต่เนิ่นๆ ^^ ” “ จีบจริงหรอ มอเราสาวสวยเยอะแยะ ” “ จริงสิ สาวสวยเยอะจริง แต่เราไม่เคยถูกใจใครเท่าขนมเลยนะ ใช่ปะลม ^^ ” “ อืม ” ภาพที่คนภายนอกมองเข้ามาคงคิดว่าฉันไม่รอดแน่ๆคืนนี้ ฉันที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างหนุ่มหล่อทั้งสอง ลมที่นั่งเอาแขนข้างนึงฟาดหลังโซฟาที่ฉันนั่งเหมือนกำลังนั่งโอบไหล่ฉันอยู่ ส่วนลมที่ดูเหมือนจะเงียบๆแต่ก็นั่งเหลื่อมออกมาค่อยรินเครื่องดื่มให้ฉันไม่ขาดสาย มือหนานิ้วเรียวยาวเริ่มลูบไล้ตามเรียวขาอ่อนของฉัน “ หนาวไหม ” หมับ “ ซัน ” “ ขาวจัง ถ้าทำแรงๆมีหวังขึ้นรอยชัดแน่เลย ” พรวด “ เราขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะ ” “ หึ ไปเป็นเพื่อนไหมครับ ” “ ไม่เป็นไร ” ฉันรีบลุกอกกมาโดยไวก่อนจะมีอะไรต่ออะไรเกิดขึ้น “ น่าขย้ำเป็นบ้าเลย ” “ อืม ” เห้อ ใจฉันตกไปถึงตาตุ่มเลย ถึงฉันจะทำใจดีสู้เสือแต่ฉันกลัวจริงๆนะ ฉันเคยหลบเลี่ยงผู้ชายแบบนี้มาหลายครั้งแต่ครั้งนี้ฉันรู้ว่ามันอันตรายจริงๆ ปกติเพื่อนฉันทั้งสองจะช่วยนะแต่ฉันคิดว่าครั้งนี้น่าจะไม่ทันได้สังเกตุ เห้อ ดีนะเอากระเป๋าออกมาด้วยเดี๋ยวเข้าห้องน้ำละทักไปบอกว่าฉันกลับก่อนดีกว่า เอ๊ะ นั่นครามนี่นา ฉันเห็นครามเดินเข้าไปในห้องห้องนึงตรงโซน vvip แต่ฉันก็ไม่แน่ใจเป็นห้องอะไร ที่ฉันติดใจคือมีสาวควงแขนครามเข้าไปด้วย แหมหล่อรวยขนาดนั้นไม่มีเรื่องผู้หญิงเลยสิแปลก แต่ทำไมฉันรู้สึกไม่ชอบใจยังไงก็ไม่รู้นะ แวะไปหาครามสักแปปนึงก่อนดีกว่า อยากเห็นว่าคนที่ครามคบด้วยสวยแค่ไหน ไหนบอกไม่มีแฟนไงคนเจ้าชู้ หรือที่ฉันน้อยใจเป็นเพราะครามโกหกเรื่องที่ไม่มีแฟนนะ แต่ทำไงได้ฉันก็ทำให้ครามโกรธเรื่องที่หายไปนี่นา เพราะฉันดื่มเยอะเกินไปรึเปล่านะความคิดมันถึงได้ตีกันไปมาในหัวขนาดนี้ ฉันเดินตรงไปยังห้องนั้นที่ครามเข้าไปแต่มีการ์ดหน้าห้องยืนข้างทางอยู่ “ มาพบใครครับ ” “ ครามค่ะ เป็นเพื่อนคราม ” “ ชื่ออะไรครับ ” “ ขนมค่ะ ” “ อ่อ คุณขนม ผมเก่งจำได้ไหมครับที่เคยไปรับคุณครามที่บ้านคุณหญิงท่านสมัยก่อน ” “ อ่อพี่เก่งสวัสดีค่ะ หนูขอไปหาครามแปปนึงได้ไหมคะ ” “ เอ่อ คือ ” “ ไม่ได้หรอคะ ” เอาวะก็นายกับคุณขนมเป็นเพื่อนกันนายมีสาวๆคุณขนมก็ไปว่าอะไรโตๆกันหมดแล้ว นี่คือสิ่งที่เก่งคิด แต่เก่งไม่รู้เลยว่าการกระทำต่อไปนี้ของเก่งจะทำให้เก่งเกือบโดนไล่ออก “ ได้ครับๆ เชิญครับ ” ทันทีที่พี่เก่งเปิดประตูออกสิ่งที่ฉันเห็นคือผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่บนตักครามเหมือนกำลังนัวเนียกันอยู่ แต่พอประตูเปิดออกจากแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างฉันก็ทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉันโดยไม่ได้นัดหมาย รวมถึงคนที่ฉันตั้งใจมาเจอด้วย ละฉันที่คิดว่าจะแค่มาดูว่าสาวของครามสวยไหมกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเลย พอเห็นภาพนั้น ทำไมใจมันเจ็บจังนะ “ อ่าขอโทษค่ะ น่าจะเข้าห้องผิด ” ตุบ “ เดี๋ยว ขนม! ” ตึก ตึก ตึก ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากห้องนั้น จนลืมไปเลยว่าต้องการจะหนีซันกับลม เลยเดินมาที่โต๊ะเพื่อบอกเพื่อนว่าฉันจะกลับแล้ว “ โบว์ พราว เรากลับก่อนนะ ” “ อ่าว ถึงคอนโดละบอกด้วยนะ ” “ แกเอาเสื้อในรถฉันเปลี่ยนก่อนไหม ” “ ไม่เป็นไรๆ กลับเลยดีกว่า ” พูดจบฉันก็เดินออกมาเลยโดยไม่รอให้ใครพูดอะไรต่อทั้งนั้น “ ปล่อยเพื่อนกลับไปแบบนั้นจะดีหรอ ” “ ไม่เป็นไรค่ะขนมมันไม่กลับไปกับใครอยู่แล้ว ” คำตอบของพราวยิ่งไปกระตุ้นความอยากเอาชนะของซันกับลมเพิ่มไปอีก “ กูสองคนกลับละ พวกมึงก็กลับไปได้แล้ว หิวขนาดนั้นก็กลับเหอะ ” “ หึ ” กลุ่มนี้มองตาก็รู้ใจว่าคิดอะไร ขนมตัวเล็กแต่ก็เอ็กซ์มากเช่นกัน สัดส่วนที่ไม่เล็กตามตัว ไหนจะผิวขาวจัดอมชมพูของเธอใบหน้าที่สวยเก๋ตัดกับรักยิ้มที่ทำให้หน้าดูหวานในบางมุม จัดได้ว่าถ้าได้มาครอบครองคงจะต้องอวดให้ชาวบ้านชาวเมืองได้รู้แน่ๆ หมับ “ อ๊ะ! ” แขนฉันถูกใครบางคนจับเอาไว้หลังจากที่ฉันเดินออกมาจากร้านเพื่อจะหารถกลับ ใจนึงฉันก็ดีใจที่ครามมาตามแต่อีกใจไม่ได้รู้สึกดีเลย แต่สิ่งที่น่าผิดหวังกว่าคือนั่นไม่ใช่คราม “ เดี๋ยวเราไปส่ง ” “ ไม่เป็นไรเรากลับเองได้ ” “ อันตราย ลมมันจอดรถรออยู่ตรงนั้น ” “ ซันเราบอกเรากลับเองได้จริงๆ ” ซันไม่ฟังที่ฉันพูดแถมยังพยายามจะกอดแล้วพาฉันขึ้นรถไปด้วย “ ซัน! ปล่อยเรา เราเจ็บ ” ผลัก