“ ฮึบ ไหวไหมคุณแม่คนเก่ง ”
หงึก หงึก
“ ฮู่ว ”
“ มาค่ะ อีกรอบนะคะ ฮึบ ”
“ อื้ออออออออออ ”
“ อ่า พักค่ะ ”
“ ขนม ไหวไหม ”
หงึก หงึก
“ ไม่ไหวต้องบอกนะ ”
“ อื้อ ”
ฉันตอบครามกลับไปอย่างอ่อนล้า
“ อีกครั้งจะคุณแม่ ฮึบ! ”
“ อื้อออออออออ / อื้ออออออออ ”
“ อุแว้ อุแว้ ”
“ อุแว้ อุแว้ ”
“ เก่งมากเลยค่ะคุณแม่ ”
ตอนนี้ทุกอย่างมันโล่งมากทุกอย่างเหมือนหมุนไวไปหมด ฉันได้ยินเสียงเด็กน้อยสองคนต่างร้องประสานเสียงให้กันไม่หยุด ไม่นานหลังจากสิ้นเสียงของคุณหมอ คุณพยายบาลก็นำเจ้าก้อนความรักที่ฉันกับครามรวมถึงสมาชิกคนอื่นๆในครอบครัวเฝ้ารักและประคบประหงมกันมาตลอดเกือบเก้าเดือนมาวางซบลงบนอกทั้งสองข้างของฉันก่อนที่ เราสี่คนจะมีภาพครอบครัวภาพแรกด้วยกัน เมื่อคลายความกังวน ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามาเปลือกตาฉันค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ ภาพสุดท้ายที่จำได้ก่อนหลับลงคือภาพของครามที่อุ้มเด็กน้อยทั้งสองไว้ในอ้อมก
