“ ขนมนอนบ้านพ่อไหมลูก ”
“ คือว่า ”
“ โอ้ยฉันนี้มันเลี้ยงลูกไม่โตจริงๆ ตาครามพากันกลับได้แล้วลูก ละก็ขับรถดีๆนะลูก ”
“ คุณแม่ครับ ”
“ ครับคุณย่า ”
“ จิ๊! ”
“ คุณหญิงแข ขอบคุณมากนะคะที่วันนี้ยอมให้หนูขนมมาเป็นครอบครัวเดียวกับฉัน ”
“ ค่ะคุณหญิง ดิฉันฝากเอ็นดูหลานสาวของดิฉันด้วยนะคะ ”
“ ค่ะ ฉันก็รักหนูขนมเหมือนลูกเหมือนหลานแท้ๆนั่นแหละค่ะ ”
ฟุ่บ
ฉันเดินไปกอดคุณพ่อที่กำลังยืนทำหน้านิ่งคล้ายกำลังจะงอนฉันกับคุณย่าอยู่
“ คุณพ่อขา~ เดี๋ยวหนูมาหาใหม่นะคะ ”
“ พ่อคิดถึงลูกสาว ”
“ คิกคิก หนูก็คิดถึงคุณพ่อค่ะ ”
“ ไปๆ เลิกอ้อนกันได้แล้วสองพ่อลูก ตาเขมปล่อยให้ลูกกลับไปพักผ่อนได้แล้ว มันดึกแล้ว ”
“ ค่ะคุณย่า สวัสดีนะคะทุกคน^^ ”
ปึก
ตั้งแต่ที่ฉันกับพ่อเริ่มจะเปิดใจกัน เรามักจะบอกรักบอกคิดถึงหรือว่ากอดกันเป็นประจำ เหมือนกำลังทดแทนช่วงเวลาที่ขาดหายไปในวัยเด็กของฉัน เราพยายามจะเติมเต็มกันไม่ว
