เมีย(ลับ)วิศวะร้าย บทที่ 22
"คุณเจ็บไหมคะ"
"ไม่เจ็บแล้ว" ทั้งสองไม่รู้จะพูดอะไรมากไปกว่านี้แล้ว เหมือนว่าดวงตาที่มองกันอยู่มันได้สื่อสารความในใจไปจนหมดโดยที่ยังไม่ได้พูดอะไรกันด้วยซ้ำ
"ดาวคิดถึงพี่นะคะ" มันคือความในใจที่อยากจะพูดออกมาให้เขารับรู้ยิ่งตอนที่ได้ไปนอนอยู่ในห้องนั้นความคิดถึงเจ้าของห้องมันยิ่งเพิ่มทวีคูณ ไม่รู้ว่าทั้งสองจะมีวาสนาต่อกันไหม แต่อยากจะทำนาทีนี้ให้ดีที่สุด
"คิดถึงเหมือนกัน" ไม่รู้ว่าเธอคิดถึงเขามากแค่ไหน แต่สำหรับความคิดถึงเขาที่มีให้เธอคูณสิบเข้าไปได้เลย
"ดาวจะรอพี่ออกจากโรงพยาบาลนะคะ"
"แล้วดาวจะไปไหน"
"ดาวอยู่ที่นี่นานไม่ได้ค่ะ"
"ไม่ต้องไปไหนหรอกอยู่นี่แหละ"
"ไม่ได้หรอกค่ะ"
"แม่พี่ท่านไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น"
"ตอนนี้ท่านยังไม่ชอบหน้าดาว แต่ดาวสัญญาว่าจะทำให้ท่านเปลี่ยนใจให้ได้" ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่และถ้าแม่เขามาเห็น มันก็ยิ่งจะเพิ่มความเกลียดชังขี้หน้าเธอเ
