แสงแดดยามบ่ายทอดยาวผ่านรั้วบ้าน เมื่อนาวาและนทีขับรถกลับมาจากมหาวิทยาลัย ทั้งสองหนุ่มหัวเราะพูดคุยกันตามประสา แต่ทันทีที่เลี้ยวเข้ามาในรั้วก็สะดุดสายตาเข้ากับรถสองคันที่จอดอยู่ ซึ่งคือรถของศิลาและรถของตุลย์เพื่อนสนิทของผู้เป็นบิดา
“พ่ออยู่บ้านเหรอ? แล้วก็ลุงตุลย์ด้วย” นทีขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย
“ก็ปกติไม่ใช่เหรอ? ลุงตุลย์มาหาพ่อที่บ้านออกจะบ่อย” นาวาพูดพลางยักไหล่
ทั้งคู่ไม่ได้ติดใจอะไรมากนัก แต่เมื่อก้าวเข้ามาในบ้านกลับพบว่าบ้านทั้งหลังเงียบสงัดผิดปกติ ไม่มีเสียงพ่อ ไม่มีเสียงของลุงตุลย์ และที่สำคัญไม่มีแม้แต่เงาของแป้งที่มักจะคอยเดินออกมาต้อนรับ
ความเงียบนี้ทำให้ทั้งสองหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหันมาสบตากัน ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ต้องพูดออกมา
“หรือว่า…”
นาวาพูดเสียงต่ำ แต่แววตาวาวโรจน์ นทีเม้มปากแน่นแล้วพยักหน้าช้าๆ ราวกับเข้าใจตรงกัน
โดยไม่รอช้าสองฝาแฝดรีบก้าวตรงไปทา
