“รู้มั้ยแป้ง สิ่งที่ฉันได้ต่อจากพ่อคือความหื่นที่ไม่มีวันอิ่ม”
เขากระซิบเสียงต่ำพร่า มือสากลูบไล้ต้นขาเธอแผ่วเบา
แป้งหน้าแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำเยิ้มหลุบลงต่ำ เธอเข้าใจแล้ว ทั้งความดิบเถื่อนและแรงตัณหาที่ไม่รู้จักจบสิ้น ไม่ได้มีเพียงแค่ศิลา หากแต่นทีก็สืบต่อมันมาอย่างสมบูรณ์
“คุณนที…อย่า…แป้ง…”
เสียงวิงวอนแผ่วพร่า แต่กลับเต็มไปด้วยแรงสั่นสะท้านที่บอกว่าเธอเองก็ยากจะต่อต้าน
นทีหัวเราะในลำคอ มือหนาลูบจากต้นขาเรียวขึ้นไปกอบกุมเอวบาง ร่างสูงโน้มเข้าหาอย่างช้าๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน
“เธอไม่ต้องคิดจะหนีฉันไปไหนหรอกแป้ง เพราะถึงยังไงเธอก็ต้องเป็นของฉันอีกครั้งอยู่ดี”
นทีแสยะยิ้มเหี้ยม ฝ่ามือหนาตรึงเอวบางของแป้งแน่น ก่อนจะจับแท่งร้อนแข็งขึงที่พร้อมใช้งานอีกครั้ง จ่อเข้าหาปากทางที่ยังคงชุ่มฉ่ำจากรอบก่อน
“อ๊ะ…คุณนที…ไม่…”
แป้งสะท้านเฮือก ร่างเล็กสั่นไปทั้งตัว มือบางยันเคาน์เตอร์ไว้แน่น แต่เสียงคราง
