ตอนที่ 40
ชำรุด
"เฮ้อ"
เสียงถอนหายใจดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากวาโย เพราะรู้สึกอ่อนเพลียกับหลายสิ่งหลายอย่างที่ผ่านเข้ามาในแต่ละวัน ร่างแทบจะไร้วิญญาณแบกสังขารมาเรียน แต่ก็แสดงออกอย่างเห็นได้ชัดถึงความไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าที่เคยสวยสดใสเสมอแม้ไม่ได้แต่งแต้มด้วยความฉูดฉาด บัดนี้กลับเศร้ามองซีดเซียวลงจนเห็นถนัดตา
แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป วาโยถอนหายใจกับตัวเองในกระจกห้องน้ำหญิงครั้งสุดท้ายจากนั้นก็นำพาร่างกายเดินตามออกมา
แต่จังหวะที่คิดว่าจะเดินออกไปจากตรงนั้น ราวกับโชคชะตากลั่นแกล้ง วาโยเดินมาเจอกับองศาพอดีสองสายตาสบตากันเล็กน้อย แต่ก็เป็นวาโยเองที่ต้องหลบสายตาของเขาก่อน ความเจ็บแปลบแล่นตรงเข้าที่กลางอก ก็แน่ละสิ คนที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ก็ผู้ชายตรงหน้าคนนี้ไง
ไม่อยากพูด ไม่อยากเห็น ไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว เพราะถ้าขืนพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวเธอกลัว กลัวว่าจะเก็บความรู้สึ
