ฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ พนักงานช่วยดึงซิปหลังชุดเจ้าสาวที่เลือกไว้เรียบร้อยแล้ว ผืนผ้าซาตินสีขาวสะท้อนแสงอ่อน ๆ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในฝัน
“โอ้โห… สวยมากเลยค่ะ” พนักงานเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
ฉันเบือนหน้าหนีเล็กน้อย เขินจนแก้มร้อน ผิวเริ่มรู้สึกร้อนวูบ ๆ แต่ยังพยายามรวบรวมสติ
แล้วสายตาของพี่กองทัพก็มาจับจ้องที่ฉัน เขายืนอยู่ด้านหลัง หยุดยิ้มมุมปากเล็กน้อย ราวกับถูกสะกดด้วยภาพตรงหน้า
“สวยมาก… เหมาะกับเธอมาก” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ แต่อ่อนโยนจนหัวใจฉันเต้นแรงขึ้นหลายจังหวะ
ฉันเผลออมยิ้ม ก่อนจะพยายามก้มหน้าหลบสายตา “แหะ… ขอบคุณค่ะ”
แต่พี่กองทัพกลับก้าวเข้ามาใกล้หน่อย ๆ แล้วเอ่ยต่อ
“ยิ่งเห็นเธอในชุดนี้… ฉันยิ่งมั่นใจเลย ว่าวันนั้น… ทุกคนจะต้องมองเธอจนลืมหายใจ”
ฉันหน้าแดงขึ้นมาทันที ใจเต้นรัว รู้สึกเขินและตื่นเต้นปนกันไปหมด
พนักงานยิ้มเห็นใจ ก่อนเอ่ยเบา ๆ “คุณกองทัพ… ถ้าคุณเมย์
