หลังจากงานเลี้ยงค่อย ๆ ลดลง แขกเริ่มทยอยกลับไป พี่กองทัพจับมือฉันแน่นขึ้นเล็กน้อย ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงก่อนที่เราจะเดินออกจากโถงใหญ่ไปยังรถที่จอดรออยู่
“หลังจากนี้เราไปเที่ยวกันนะ” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ดวงตากลับอ่อนโยนอย่างประหลาด
ฉันยิ้มเขิน ๆ พลางบีบมือเขากลับ
“ได้สิ เมย์อยากไปเที่ยวเหมือนกัน วัน ๆ เอาแต่เรียนโครตจะเบื่อ”
เขายิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย ก่อนจะพาเดินไปยังรถ
แสงไฟยามค่ำสะท้อนบนพื้นทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นและเงียบสงบ ต่างจากเสียงหัวเราะและคึกคักในงานเลี้ยงเมื่อสักครู่
ขณะที่เราสองคนขึ้นรถ เขาจับมือฉันแน่นขึ้นอีกครั้ง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาไหลเข้ามาในใจฉันอย่างชัดเจน
“งั้นเรากลับไปพักผ่อนเถอะ” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากลับอบอุ่นราวกับพยายามถ่ายทอดความห่วงใย
ฉันยิ้มเขิน ๆ พลางพยักหน้า
“ค่ะ… เมย์ก็เหนื่อยเหมือนกัน”
เสียงเครื่องยนต์
